W obwodzie szeregowym RLC (rezystor–kondensator–cewka w szeregu) prąd jest ten sam we wszystkich elementach, ale napięcia na elementach są przesunięte w fazie. Dlatego nie można traktować oporu R oraz reaktancji X jak zwykłych liczb do prostego sumowania.
Krok 1: wyznacz reaktancję wypadkową
Reaktancje cewki i kondensatora działają "przeciwnie" (mają przeciwne zwroty w ujęciu wektorowym), więc wypadkowa część bierna to różnica:
X = XL − XC
Tu: X = 80 Ω − 40 Ω = 40 Ω. Ponieważ XL > XC, obwód ma charakter indukcyjny.
Krok 2: policz impedancję
Dla połączenia szeregowego RLC moduł impedancji wynosi:
Z = √(R² + X²)
Podstawiając: Z = √(30² + 40²) = √(900 + 1600) = √2500 = 50 Ω.
Krok 3: oblicz natężenie prądu
Stosujemy prawo Ohma dla prądu przemiennego (dla wartości skutecznych):
I = U / Z
I = 150 V / 50 Ω = 3 A.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "1 A" zwykle wynika z typowego błędu: zsumowania R + XL + XC = 150 Ω i policzenia 150/150. To niepoprawne, bo R i reaktancje nie sumują się arytmetycznie w AC.
- "2 A" może pochodzić z pomylenia różnicy reaktancji (40 Ω) z impedancją (50 Ω) albo z błędnego podstawienia do wzoru.
- "5 A" jest skutkiem zaniżenia impedancji (np. przyjęcia Z=30 Ω) i pominięcia wpływu części biernej obwodu.
W praktyce weryfikuje się takie obliczenia pomiarem prądu skutecznego w obwodzie AC oraz kontrolą, czy wynik jest spójny z wartością impedancji (większa Z oznacza mniejszy prąd).