Obciążalność długotrwała (ampacity) oznacza maksymalny prąd ciągły, jaki kabel może przenosić tak, aby w warunkach ustalonych nie została przekroczona dopuszczalna temperatura żyły, izolacji i powłok. W praktyce jest to wielkość cieplna: straty mocy w kablu (głównie I2R) muszą zostać odprowadzone do otoczenia.
Dla kabli średniego/wysokiego napięcia ułożonych w ziemi wartości obciążalności są zwykle podawane w tabelach (normowych lub katalogowych producenta) dla warunków odniesienia. Takie warunki obejmują m.in. temperaturę gruntu, oporność cieplną gruntu, głębokość ułożenia, sposób ułożenia oraz ewentualne sąsiedztwo innych kabli. W pytaniach testowych przyjmuje się, że chodzi o wartość z tabel dla standardowych założeń.
Odpowiedź "220 A" odpowiada typowej pozycji tabeli obciążalności długotrwałej dla kabla 3×120 mm2, 18/30 kV, ułożonego w ziemi w warunkach odniesienia. Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ:
- "205 A" może odpowiadać sytuacji po zastosowaniu współczynników korekcyjnych (gorsze warunki chłodzenia) lub innemu typowi kabla, ale nie jest wartością właściwą dla wskazanej pozycji w standardowej tabeli.
- "230 A" jest blisko wartości poprawnej, co czyni ją typowym dystraktorem; jednak dla wskazanego zestawu danych nie jest to wartość tabelaryczna.
- "325 A" jest zdecydowanie zawyżone dla takiego przekroju i ułożenia w ziemi; taki wybór bywa skutkiem mylenia z innym przekrojem, inną konstrukcją kabla albo z innymi warunkami odprowadzania ciepła.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści nie podano dodatkowych danych (temperatura gruntu, głębokość, liczba kabli w wykopie), należy przyjąć, że pytanie dotyczy wartości odniesienia z tabel, a nie obliczeń ani deratingu.
