Wskaźnik zadrzewienia jest w praktyce urządzania lasu miarą względnego zagęszczenia/zasobności drzewostanu. Najczęściej interpretuje się go jako stosunek:
- miąższości rzeczywistej drzewostanu (podanej w zadaniu w m3/ha)
- do miąższości wzorcowej (odczytywanej z tablic zasobności dla zadrzewienia 1,0) dla tego samego gatunku, wieku i bonitacji.
W zadaniu podano jednoznacznie parametry, które są potrzebne do sięgnięcia do tablic: gatunek (świerk, odmiana istebniańska), wiek 115 lat oraz I klasa bonitacji. Następnie wykorzystuje się miąższość 1042 m3/ha, aby porównać ją z wartością wzorcową z tablic. Wynik porównania (iloraz) daje wskaźnik zadrzewienia.
Odpowiedź "1,3" oznacza, że drzewostan ma miąższość wyraźnie większą niż wzorcowa dla zadrzewienia 1,0 (czyli jest "gęstszy/zasobniejszy" od modelowego w danej klasie bonitacji i wieku).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości "1,0", "1,1", "1,2" odpowiadałyby sytuacji, w której miąższość rzeczywista jest równa lub tylko nieznacznie wyższa od miąższości wzorcowej. W tym zadaniu podana miąższość 1042 m3/ha wskazuje na relację większą, dlatego poprawny jest wskaźnik 1,3.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się wskaźnik zadrzewienia, zawsze sprawdź, czy masz komplet danych do wejścia w tablice (gatunek, wiek, bonitacja) i pamiętaj, że jest to wskaźnik względny, a nie "procent koron" ani liczba drzew na hektar.