Wskaźnik zadrzewienia opisuje, jak "pełny" jest drzewostan w porównaniu z układem tabelarycznym przyjętym jako wzorzec dla danego gatunku, wieku i klasy bonitacji. Metodycznie oblicza się go jako:
wskaźnik zadrzewienia = zasobność rzeczywista / zasobność grubizny tabelarycznej
W materiałach metodycznych wskazano, że zasobność grubizny tabelarycznej jest sumą grubizny drzewostanu głównego i drzewostanu podrzędnego odczytaną z tablic dla tego samego gatunku, wieku i bonitacji.
Dla drzewostanu sosnowego w wieku 70 lat i I klasy bonitacji z tablic (sosna, tablica A) odczytuje się:
- miąższość grubizny drzewostanu głównego: 363 m³/ha,
- miąższość grubizny drzewostanu podrzędnego: 25 m³/ha.
Najpierw wyznacza się zasobność tabelaryczną łączną:
363 + 25 = 388 m³/ha
Następnie podstawia się zasobność rzeczywistą z treści zadania (300 m³/ha):
300 / 388 = 0,773…
Wynik należy zaokrąglić do jednego miejsca po przecinku zgodnie z podaną regułą (końcówki 0,01–0,05 w dół, a 0,06–0,09 w górę). Końcówka w 0,773 odpowiada zaokrągleniu do 0,8.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 0,7 odpowiadałoby sytuacji znacznie mniejszej zasobności (lub pomyłce w dzieleniu/zaokrągleniu w dół).
- 0,9 byłoby możliwe przy większej zasobności rzeczywistej albo przy zaniżeniu mianownika (np. pominięciu części tabelarycznej), czego nie wolno robić.
- 1,0 oznaczałoby drzewostan równy zasobności tabelarycznej; tutaj 300 m³/ha jest wyraźnie mniejsze niż 388 m³/ha, więc wskaźnik nie może wynieść 1,0.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy w mianowniku uwzględniasz sumę wartości dla drzewostanu głównego i podrzędnego oraz czy stosujesz właściwą regułę zaokrąglania z instrukcji.
