Zużycie tkaniny na spódnicę podstawową nie jest równe wyłącznie długości wyrobu. Przy szerokości 90 cm trzeba uwzględnić, czy na szerokości materiału mieszczą się jednocześnie elementy przodu i tyłu oraz jaką długość zajmuje jeden "układ" kroju.
W praktyce postępuje się tak:
- Krok 1: na podstawie wymiarów z tabeli określa się wymiary elementów konstrukcyjnych spódnicy (co najmniej przód i tył, często także pasek/odszycie zależnie od konstrukcji).
- Krok 2: sprawdza się, ile elementów można ułożyć obok siebie na szerokości 90 cm (z zachowaniem kierunku nitki prostej i marginesów).
- Krok 3: wyznacza się długość tkaniny potrzebną na jeden układ, a następnie dodaje zapasy technologiczne (np. na podłożenie dołu, ewentualne wyrównanie, odszycia).
Odpowiedź "132 cm" jest spójna z sytuacją, w której dla danych z tabeli jeden poprawny układ na tkaninie 90 cm wymaga długości ponad 1 metra, a po doliczeniu zapasów daje 132 cm.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne? "60 cm" i "66 cm" sugerują potraktowanie zużycia jako samej długości wyrobu lub podzielenie zużycia "na pół" (np. na przód i tył), co jest typowym błędem. "120 cm" bywa wynikiem pominięcia zapasów lub niedoszacowania długości układu przy szerokości 90 cm.
Na egzaminie zwracaj uwagę, czy wzór (groszki) wymaga pasowania oraz czy w zadaniu standardowo dolicza się zapasy – to najczęstsze źródła różnic w zużyciu.
