KWALIFIKACJA BUD18 - CZERWIEC 2023

PYTANIE NR 26.
Ile wynoszą wartości współrzędnych X, Y punktu 2, obliczone na podstawie danych zamieszczonych na szkicu z pomiaru ortogonalnego?
Ilustracja przedstawia szkic z pomiaru ortogonalnego, który jest częścią egzaminu zawodowego dla technika geodety w
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W pomiarze ortogonalnym współrzędne punktu wyznacza się przez dodanie/odjęcie do współrzędnych punktu odniesienia przyrostów wynikających z domiaru wzdłuż osi oraz domiaru prostopadłego. Kluczowe jest poprawne przypisanie przyrostów do X i Y oraz znaków zgodnie z orientacją szkicu i kierunkiem osi.

Pełne wyjaśnienie:

Pomiar ortogonalny (domiary prostokątne) polega na wyznaczeniu położenia punktu szczegółowego względem linii odniesienia: odkłada się odległość wzdłuż tej linii (długość) oraz domiar prostopadły (odsadzkę). Na szkicu polowym dane te są zwykle podane jako odległości i kierunki (lewo/prawo względem linii lub dodatni/ujemny zwrot osi).

Aby obliczyć współrzędne X2, Y2, należy:

  • ustalić, który punkt i która linia stanowią odniesienie dla punktu 2,
  • przypisać każdemu domiarowi wpływ na oś X lub Y (w zależności od orientacji osi na szkicu),
  • określić znaki przyrostów (czy współrzędna rośnie czy maleje),
  • wykonać obliczenia i zaokrąglić wynik do wymaganej dokładności (tu widać dokładność do 0,01 m).

Dlaczego poprawna jest odpowiedź: X2 = 188,38 m; Y2 = 236,02 m? Ponieważ odpowiada konsekwentnemu zastosowaniu obu przyrostów z pomiaru ortogonalnego z właściwym przyporządkowaniem do osi oraz właściwymi znakami. Wyniki w pozostałych odpowiedziach reprezentują typowe błędy:

  • 188,38 / 163,98 – jedna współrzędna jest zgodna, a druga ma "odwrócony" przyrost (często błąd znaku albo pomylenie strony domiaru prostopadłego).
  • 211,62 / 163,98 – obie współrzędne odpowiadają sytuacji, jakby jednocześnie pomylono znaki przyrostów lub przyjęto błędny zwrot osi (błąd interpretacji szkicu).
  • 211,62 / 236,02 – poprawna jedna współrzędna i błędna druga, co zwykle wynika z zamiany roli osi (przyrost wzdłużny przypisany do niewłaściwej współrzędnej) albo pomyłki rachunkowej.

Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu sprawdź logicznie, czy punkt 2 powinien leżeć "wyżej/niżej" i "bardziej na wschód/zachód" względem punktu odniesienia na szkicu. Taka kontrola często wychwytuje błąd znaku bez ponownego liczenia całego zadania.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Pomiar ortogonalny to metoda wyznaczania położenia punktu przez domiary prostokątne: odkłada się odległość wzdłuż linii odniesienia oraz odsadzkę prostopadłą. Z tych danych oblicza się przyrosty współrzędnych X i Y, a następnie współrzędne punktu.
Najpierw ustala się punkt/linę odniesienia ze znanymi współrzędnymi. Potem wyznacza się przyrosty dla osi X i Y wynikające z odłożenia wzdłużnego i prostopadłego (z właściwymi znakami). Na końcu dodaje się/odejmuje przyrosty do współrzędnych punktu odniesienia.
Znaki decydują, czy współrzędna rośnie czy maleje. Ten sam domiar liczbowy może zwiększać X lub je zmniejszać zależnie od zwrotu osi na szkicu i położenia punktu. Najczęstszy błąd to przyjęcie poprawnych wartości, ale z odwrotnym znakiem.
Najważniejsze są: współrzędne punktów nawiązania (lub odcinka bazowego), odległość wzdłuż linii odniesienia do rzutu punktu oraz odsadzkę prostopadłą, a także informacja o stronie (lewo/prawo) lub zwrocie osi. Bez tych elementów nie da się jednoznacznie dobrać przyrostów.
Wykonaj kontrolę logiczną: porównaj, czy punkt powinien leżeć "bardziej na X" i/lub "bardziej na Y" względem punktu odniesienia zgodnie ze szkicem. Jeśli szkic pokazuje przesunięcie w jedną stronę, a liczby sugerują przeciwną, prawdopodobnie jest błąd znaku lub zamiana osi.
Tak, to bardzo częste. Wynika z nieuwzględnienia, jak na szkicu ustawiono osie lub jak zorientowano linię odniesienia. Aby temu zapobiec, przed rachunkami zapisz, który domiar wpływa na X, a który na Y, i oznacz strzałkami zwroty osi.
Najczęściej są to: błędne dodawanie/odejmowanie przyrostów, przestawienie cyfr (np. 236,02 vs 263,02), zaokrąglenie na złym etapie oraz pominięcie jednego z domiarów. Pomaga prowadzenie obliczeń w tabeli i szybka kontrola znaku dla każdej osi.
Stosuje się je m.in. przy pomiarach sytuacyjnych, gdy wygodnie jest odłożyć szczegóły od krawędzi, osi drogi, linii ogrodzenia lub innej prostej. Metoda jest użyteczna, gdy teren i obiekty sprzyjają rzutowaniu prostopadłemu i da się jasno zdefiniować linię odniesienia.
Najczęściej współrzędne podaje się z dokładnością do 0,01 m (centymetra), jeśli tak zapisano w odpowiedziach lub wynika to z formatu danych. Ważne jest, aby zaokrąglać konsekwentnie i nie skracać dokładności, jeśli arkusz wymaga dwóch miejsc po przecinku.
Ćwicz na wielu szkicach: najpierw ustalaj osie i punkty odniesienia, potem zapisuj przyrosty z ich znakami, a dopiero na końcu licz. Pomaga też rutyna kontroli: po obliczeniu porównaj położenie punktu z rysunkiem i sprawdź, czy nie zamieniłeś osi X i Y.
info

Około 59% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że w pomiarze ortogonalnym współrzędne punktu wyznacza się przez dodanie/odjęcie do współrzędnych punktu odniesienia przyrostów wynikających z domiaru wzdłuż osi oraz domiaru prostopadłego.

Materiały:

  • Zadania rachunkowe z geodezji: obliczenia z pomiaru ortogonalnego (arkusze ćwiczeń)
  • Notatki/lekcje o domiarach prostokątnych i przyrostach współrzędnych w układzie lokalnym
  • Przykładowe szkice polowe i ich opracowanie kameralne (ćwiczenia z interpretacji szkicu)

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego