W wentylacji mieszkaniowej (zwłaszcza grawitacyjnej) kluczowa jest zasada, aby powietrze przepływało od pomieszczeń o mniejszym stopniu zanieczyszczenia do pomieszczeń o większym stopniu zanieczyszczenia. W praktyce oznacza to, że "czyste" pomieszczenia (pokoje mieszkalne, np. sypialnia, salon) są miejscem doprowadzenia powietrza zewnętrznego, a "brudne" pomieszczenia (kuchnia, łazienka, WC) są miejscem jego usuwania kanałami wywiewnymi.
Odpowiedź "pokoju do kuchni" jest poprawna, ponieważ odpowiada typowemu układowi: nawiew do pokoi (nawiewniki okienne lub kontrolowany dopływ), następnie przepływ przez mieszkanie i wywiew w kuchni. Taki kierunek ogranicza przenoszenie zapachów, pary wodnej i innych zanieczyszczeń do strefy przebywania domowników.
Odpowiedź "kuchni do pokoju" jest nieprawidłowa, bo odwraca kierunek przepływu: prowadziłaby do rozprowadzania zanieczyszczeń z kuchni do pomieszczeń mieszkalnych. To typowy błąd wynikający z mylenia "miejsca wyciągu" z "miejscem nawiewu".
Odpowiedź "toalety do kuchni" jest błędna, ponieważ zarówno WC, jak i kuchnia należą do stref o podwyższonym zanieczyszczeniu/uciążliwości zapachowej; przepływ nie powinien zaczynać się w WC. Prawidłowo powietrze powinno docierać do WC z części czystszej mieszkania i być z niego usuwane.
Odpowiedź "łazienki do pokoju" jest błędna, bo łazienka jest pomieszczeniem "brudnym" (wilgoć, aerozole, zapachy), z którego powietrze powinno być usuwane, a nie kierowane do pokoju. Aby przepływ był możliwy, stosuje się elementy transferowe (np. podcięcia drzwi, kratki), które pozwalają na przepływ powietrza do stref wywiewu.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: nawiew do pokoi, wywiew z kuchni/łazienki/WC — czyli przepływ "czyste → brudne".
