Inwentarz idealny to rodzaj pomocy archiwalnej, która ma dać możliwie pełny obraz jednego zespołu archiwalnego poprzez zebranie informacji o jednostkach archiwalnych należących do tego zespołu, nawet jeśli w praktyce te jednostki są rozproszone i przechowywane w różnych archiwach. Kluczowe są więc dwa elementy: zakres rzeczowy (jeden zespół) oraz ujęcie rozproszenia (różne miejsca przechowywania).
Odpowiedź "zespołu, znajdujących się w różnych archiwach" spełnia oba warunki: dotyczy jednostek jednego zespołu i wskazuje, że mogą one występować w wielu archiwach, co jest istotą "idealnego" ujęcia kompletności informacyjnej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "serii, znajdujących się w zespole archiwalnym" zawęża poziom opisu do serii, czyli części struktury zespołu. To inny zakres niż inwentarz idealny rozumiany jako informacja o jednostkach w skali zespołu.
- "zespołu, znajdujących się w jednym archiwum" pomija kluczową cechę rozproszenia. Taka charakterystyka pasuje raczej do typowej sytuacji, gdy jednostki zespołu są przechowywane w jednym miejscu, ale nie oddaje sensu "idealnego" zebrania informacji ponad granicami instytucji.
- "grupy zespołów, znajdujących się w narodowym zasobie archiwalnym" zmienia przedmiot opisu z jednego zespołu na grupę zespołów, czyli inny poziom agregacji. Dodatkowo odwołanie do zasobu narodowego jest zbyt szerokie i nie definiuje specyfiki inwentarza idealnego.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać wskazówkę: jeśli w definicji pojawia się "inwentarz idealny", to często chodzi o jeden zespół i informację kompletną mimo rozproszenia jednostek. Na tej podstawie najłatwiej odsiać odpowiedzi dotyczące serii, grup zespołów albo przechowywania wyłącznie w jednym archiwum.
