KWALIFIKACJA EKA6 - CZERWIEC 2022

PYTANIE NR 18.
Jaki jest kierunek przepływu informacji, jeżeli dyrektor ds. zaopatrzenia wydaje polecenie kierownikowi zaopatrzenia materiałowego w celu sporządzenia zestawienia zużytych do produkcji materiałów?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kierunek przepływu informacji zależy od relacji służbowej. Gdy przełożony (dyrektor) wydaje polecenie podwładnemu (kierownikowi), komunikat biegnie wzdłuż hierarchii z góry na dół, czyli jest to komunikacja pionowa w dół. Odpowiedzi poziome nie pasują do polecenia służbowego.

Pełne wyjaśnienie:

W organizacji wyróżnia się podstawowe kierunki przepływu informacji: pionowy (w dół i w górę) oraz poziomy (między osobami/komórkami na podobnym szczeblu). W pytaniu opisano sytuację, w której dyrektor ds. zaopatrzenia wydaje polecenie kierownikowi zaopatrzenia materiałowego dotyczące sporządzenia zestawienia materiałów.

Taki komunikat ma charakter polecenia służbowego i jest wysyłany z wyższego szczebla zarządzania do niższego. Oznacza to przepływ informacji pionowy w dół (top-down): przełożony → podwładny. To typowy przykład komunikacji: zlecenie zadania, wyznaczenie terminu, przekazanie decyzji, procedury lub priorytetów.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • Pionowy w górę dotyczy sytuacji odwrotnej: gdy podwładny przekazuje informacje przełożonemu (np. raport, wniosek, sprawozdanie, informację o realizacji zadania).
  • Poziomy w lewo oraz poziomy w prawo nie opisują standardowego kierunku w ujęciu organizacyjnym; komunikacja pozioma zachodzi między stanowiskami na podobnym poziomie (np. kierownik zaopatrzenia ↔ kierownik produkcji). W pytaniu występuje relacja nadrzędności, więc nie jest to komunikacja pozioma.

Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, kto jest nadrzędny w hierarchii (dyrektor, kierownik, specjalista), a dopiero potem dobierz kierunek: polecenie zwykle idzie "w dół", a raport/wniosek "w górę".

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Komunikacja pionowa w dół to przekazywanie informacji od przełożonych do podwładnych wzdłuż hierarchii. Najczęściej ma formę poleceń, decyzji, instrukcji, procedur lub określenia celów. Przykład: dyrektor zleca kierownikowi przygotowanie zestawienia lub raportu.
Komunikacja pionowa w górę zachodzi, gdy podwładny przekazuje informacje przełożonemu. Może to być raport z wykonania zadania, sprawozdanie, zgłoszenie problemu, wniosek lub propozycja usprawnienia. Kierunek rozpoznasz po tym, że inicjatorem komunikatu jest osoba niżej w strukturze.
Najpierw ustal relację służbową: kto jest przełożonym, a kto podwładnym. Jeśli komunikat to polecenie, decyzja lub zadanie od osoby wyżej (np. dyrektor) do osoby niżej (np. kierownik) – jest "w dół". Jeśli to raport/wniosek od niższego szczebla do wyższego – jest "w górę".
Ponieważ dyrektor znajduje się wyżej w hierarchii niż kierownik i przekazuje dyspozycję do wykonania. Taki przepływ idzie zgodnie z linią podporządkowania: przełożony → podwładny. To klasyczny przykład komunikacji kierowniczej (zadania, instrukcje, priorytety).
Komunikacja pozioma to wymiana informacji między osobami lub komórkami na podobnym szczeblu organizacyjnym, np. między dwoma kierownikami działów lub między pracownikami o podobnych kompetencjach. Służy koordynacji działań, uzgadnianiu terminów i rozwiązywaniu bieżących problemów bez udziału przełożonych.
Nie zawsze. Podobieństwo nazw (np. oba stanowiska związane z zaopatrzeniem) może mylić, ale decyduje poziom w strukturze. "Dyrektor" zwykle jest wyżej niż "kierownik", więc relacja jest pionowa. Komunikacja pozioma dotyczy raczej stanowisk równorzędnych, nie nadrzędnych.
Najczęstsze przykłady to: przydzielenie zadania, przekazanie instrukcji, ogłoszenie decyzji, ustalenie priorytetów, wprowadzenie procedury lub terminu. W pracy biurowej może to być np. polecenie przygotowania zestawienia, pisma, rejestru, protokołu albo raportu.
To przede wszystkim: sprawozdania z wykonania zadań, raporty okresowe, zgłoszenia braków i problemów, wnioski zakupowe, prośby o akceptację dokumentu, informacja o ryzykach lub opóźnieniach. Charakterystyczne jest to, że inicjatywa wychodzi od osoby niżej w hierarchii.
Komunikacja pozioma jest korzystna, gdy trzeba szybko skoordynować działania między działami lub osobami na podobnym poziomie (np. uzgodnić termin dostawy z produkcją). Ogranicza "wąskie gardła" decyzyjne, ale nie zastępuje komunikacji pionowej przy wydawaniu poleceń i odpowiedzialności służbowej.
Najczęstsze błędy to: odwrócenie kierunku (mylenie "w dół" z "w górę"), sugerowanie się podobną nazwą działu zamiast hierarchią oraz traktowanie każdego kontaktu między działami jako poziomego. Pomaga pytanie kontrolne: "Kto komu zleca zadanie, a kto komu raportuje?"
info

Około 69% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że kierunek przepływu informacji zależy od relacji służbowej.

Źródła:

  • Ricky W. Griffin, "Podstawy zarządzania", rozdział dotyczący komunikowania się w organizacji (komunikacja pionowa i pozioma) – wydanie polskie, PWE (dokładna strona zależy od wydania).
  • Stephen P. Robbins, Timothy A. Judge, "Zachowania w organizacji", część/rozdział o komunikacji organizacyjnej (kierunki komunikacji: w dół, w górę, pozioma) – wydanie polskie (dokładna strona zależy od wydania).

Materiały:

  • Podręczniki z podstaw zarządzania (rozdziały o komunikacji i strukturach organizacyjnych)
  • Materiały dydaktyczne z kwalifikacji dotyczące organizacji pracy biurowej
  • Ćwiczenia z mapowania obiegu informacji w firmie (schematy organizacyjne, case study)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego