W organizacji kierunek przepływu informacji określa się najczęściej przez odniesienie do hierarchii stanowisk.
Komunikacja pionowa w górę zachodzi wtedy, gdy informacja jest przekazywana od pracownika lub specjalisty do przełożonego. Typowe przykłady to: raporty, sprawozdania, zestawienia, wnioski, sygnalizowanie problemów czy propozycje usprawnień. W opisanej sytuacji nadawcą jest specjalista ds. finansowych, a odbiorcą Dyrektor finansowy, czyli osoba wyżej w strukturze – dlatego właściwy kierunek to "w górę".
Komunikacja pionowa w dół dotyczy przekazywania informacji z góry na dół, np. poleceń służbowych, decyzji kierownictwa, przydziału zadań, procedur i instrukcji. W tym wariancie inicjatorem jest przełożony, a odbiorcą podwładny. To nie pasuje do sytuacji, w której raport jest wysyłany do dyrektora.
Komunikacja pozioma odbywa się pomiędzy osobami lub komórkami na podobnym szczeblu (np. specjalista do specjalisty, kierownik do kierownika, dział do działu o równorzędnej pozycji). Odpowiedzi "poziomy w lewo" i "poziomy w prawo" nie są standardowymi, merytorycznymi kategoriami w klasycznym podziale kierunków komunikacji; kluczowe jest tu rozróżnienie pion/poziom oraz relacja hierarchiczna.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, kto jest przełożonym, a kto podwładnym. Dopiero potem wybierz kierunek: do przełożonego = "w górę", do podwładnego = "w dół", między równorzędnymi = "poziomo".
