Turbina przeciwprężna (nazywana też turbiną upustowo-przeciwprężną w pewnych układach) pracuje w taki sposób, że para po rozprężeniu nie trafia do skraplacza, lecz jest dalej wykorzystywana – najczęściej jako para technologiczna lub grzewcza.
Z tego powodu warunek na wylocie turbiny wyznacza nie skraplacz (który w turbinie kondensacyjnej tworzy podciśnienie), ale odbiornik pary wymagający określonego ciśnienia zasilania. W typowej interpretacji pojęcia "turbina przeciwprężna" oznacza to, że ciśnienie na wylocie jest wyższe od atmosferycznego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Atmosferyczne." – taka sytuacja pasowałaby do wylotu do otoczenia lub do odprowadzenia bez narzuconego ciśnienia roboczego, co nie oddaje idei wykorzystania pary w układzie przeciwprężnym.
- "Znacznie niższe od atmosferycznego." – podciśnienie jest charakterystyczne dla turbiny kondensacyjnej współpracującej ze skraplaczem i układem próżniowym. W przeciwprężnej nie dąży się do jak najniższego ciśnienia wylotowego, bo para ma jeszcze wykonać użyteczną pracę jako nośnik ciepła.
- "Nieznacznie niższe od atmosferycznego." – to również wariant podciśnienia; mechanizm jest ten sam co wyżej, tylko o mniejszej skali. W pytaniu o turbinę przeciwprężną kluczowe jest, że wylot zasila odbiornik, więc oczekuje się ciśnienia dodatniego względem atmosfery.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawia się skraplacz/kondensacja, myśl o ciśnieniu wylotowym poniżej atmosferycznego. Jeśli pojawia się para technologiczna/ogrzewanie/odbiornik pary, to zwykle oznacza turbinę przeciwprężną i ciśnienie wylotowe powyżej atmosferycznego.
