W pytaniu chodzi o wymaganą formę czynności prawnej dla umowy sprzedaży mieszkania. W obrocie nieruchomościami ustawodawca przewiduje formę szczególną, aby zwiększyć bezpieczeństwo stron, pewność obrotu oraz umożliwić prawidłowe ujawnienie zmian własności w rejestrach.
Dlatego odpowiedź "aktu notarialnego." jest poprawna: umowa sprzedaży mieszkania (rozumianego jako lokal stanowiący przedmiot prawa własności) dla swojej ważności powinna zostać zawarta w formie aktu notarialnego. W praktyce oznacza to, że strony składają oświadczenia woli przed notariuszem, a notariusz sporządza dokument w szczególnej, przewidzianej prawem formie.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo opisują inne formy:
- "pisemna." – zwykła forma pisemna bywa wystarczająca dla wielu umów, ale nie dla przeniesienia własności nieruchomości. Wybranie jej wynika często z przyzwyczajenia do standardowych umów cywilnych.
- "pisemna pod rygorem nieważności." – to nadal forma pisemna; wskazuje na skutek niezachowania formy, ale nie tworzy aktu notarialnego. Zastrzeżenie rygoru nieważności nie zastępuje formy wymaganej dla nieruchomości.
- "pisemna z podpisami notarialnie poświadczonymi." – poświadczenie podpisu potwierdza autentyczność podpisów, lecz nie jest tym samym co sporządzenie aktu notarialnego. To częsta pułapka językowa: "notarialne" nie zawsze znaczy "akt".
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać: nieruchomość = co do zasady akt notarialny. W pracy administracyjnej ta wiedza pomaga przy wstępnej ocenie dokumentów i udzielaniu poprawnej informacji klientom, np. gdy przedstawiają umowę "pisemną" jako podstawę własności lokalu.
