KWALIFIKACJA MEC3 - CZERWIEC 2014

Kąt wierzchołkowy wiertła (czyli kąt utworzony przez dwie główne krawędzie skrawające na czole wiertła) jest jednym z kluczowych parametrów geometrii narzędzia. W praktyce warsztatowej dla typowego wiertła krętego przeznaczonego do ogólnego wiercenia w stali i żeliwie jako wartość standardowa przyjmuje się 118°. Jest to popularny kompromis: zapewnia wystarczającą wytrzymałość klina skrawającego, a jednocześnie nie powoduje nadmiernych oporów skrawania.

Dlaczego pozostałe wartości są niewłaściwe w tym ujęciu?

• 90° – to kąt bardzo "ostry". Taki wierzchołek szybciej się osłabia i zużywa przy materiałach takich jak stal czy żeliwo; może też sprzyjać niekorzystnemu prowadzeniu wiertła oraz większemu ryzyku wykruszania krawędzi przy nieoptywnych warunkach.
• 140° – to kąt "tępy", spotykany w zastosowaniach specjalnych (np. przy niektórych wiertłach do trudniejszych warunków lub innych materiałów). W typowej sytuacji zwiększa siły osiowe i może pogarszać zagłębianie się wiertła bez odpowiedniego przygotowania (np. nawiercania) oraz bez właściwych parametrów.
• 160° – to wartość skrajnie duża dla standardowego wiercenia. W praktyce oznaczałaby bardzo "płaski" wierzchołek, co zwykle wymagałoby specjalnej geometrii i warunków pracy; jako odpowiedź dla stali i żeliwa w ujęciu podstawowym jest nieadekwatna.

W nauce do egzaminu warto zapamiętać, że w pytaniach podstawowych o wiercenie w stali/żeliwie najczęściej chodzi o 118°. Dobrą strategią jest też odróżnianie kąta wierzchołkowego od innych parametrów (np. kąta skręcenia rowków), bo w testach bywają mylone przez podobne brzmienie.