W takich zadaniach kluczowe jest porównanie kosztu w przeliczeniu na trwałość (czas użytkowania), czyli uproszczonego "kosztu jednostkowego eksploatacji". Zakładamy, że korzyść z lemiesza (wykonana praca) rośnie proporcjonalnie do czasu, przez który można go używać.
Lemiesze nowe kosztują 360 zł i mają trwałość przyjętą jako 1 (100%). Lemiesze regenerowane mają czas używania o 1/3 krótszy, czyli ich trwałość wynosi:
1 − 1/3 = 2/3 trwałości nowych.
Aby zakup regenerowanych był "jeszcze opłacalny", ich cena powinna być co najwyżej proporcjonalna do trwałości, tak aby koszt na jednostkę trwałości nie był większy niż dla nowych:
- maksymalna cena = 360 zł × 2/3 = 240 zł.
Dlaczego pozostałe kwoty nie pasują? Kwoty wyższe niż 240 zł oznaczają, że płacimy za lemiesze, które wytrzymają tylko 2/3 czasu, ale kosztują więcej niż 2/3 ceny nowych. Wtedy koszt użytkowania w przeliczeniu na czas pracy rośnie, więc zakup przestaje być opłacalny w tym prostym porównaniu.
Praktyczna wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "o 1/3 krócej", najpierw zamień to na "pozostaje 2/3", a dopiero potem przelicz cenę. Unikniesz typowej pułapki polegającej na dzieleniu przez 3 albo odejmowaniu "1/3 ceny" bez sprawdzenia relacji do trwałości.
