Wykonanie połączenia gwintowego śrubą M10×1,25 obejmuje zwykle kilka etapów technologicznych, z których każdy wymaga innego narzędzia. Najpierw stosuje się nawiertak, aby ustalić oś otworu i ułatwić prowadzenie wiertła. Następnie wierci się otwór pod gwintowanie – jego średnica nie jest równa 10 mm, tylko jest mniejsza i zależy m.in. od skoku gwintu. Dla gwintu drobnozwojnego M10×1,25 typowa średnica wiertła pod gwint wynosi ϕ8,8 mm.
Jeżeli połączenie wymaga również wykonania otworu przelotowego (luzowego) w drugim elemencie, dobiera się wiertło do otworu przelotowego. Dla śruby M10 często spotyka się średnice z zakresu "luz normalny", a w zadaniu wskazano ϕ11 mm jako właściwą średnicę zgodną z tabelami. Po wykonaniu otworu pod gwint stosuje się zestaw gwintowników M10 (np. zdzierak/pośredni/wykańczak), aby wykonać gwint wewnętrzny, dbając o prostopadłe prowadzenie i stosowanie środka smarnego.
Na końcu, do montażu i dokręcenia śruby z łbem sześciokątnym dobiera się klucz płaski według wymiaru pod klucz s. Dla M10 typowo jest to s = 17 mm. Odpowiedź z kluczem 13 mm jest charakterystyczna dla mniejszych średnic (np. M8), dlatego stanowi częsty "wabik" oparty na myleniu rozmiarów.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo zawierają średnice wierteł niezgodne z doborem dla M10×1,25 (zbyt małe lub zbyt duże pod otwór pod gwint) albo błędny wymiar klucza. Na egzaminie warto zawsze rozdzielić w głowie: otwór pod gwint ≠ otwór przelotowy, a następnie sprawdzić skok gwintu (1,25) przed wyborem średnicy wiertła.
