Klasyfikację wykonuje się przez porównanie każdej cechy surowca z opisem w tabeli. W praktyce obowiązuje zasada: jeśli choć jedno kryterium nie mieści się w wymaganiach danej klasy, surowiec nie może być do niej zaliczony i trzeba rozważyć klasę niższą.
W tym zadaniu kluczowe są dwie informacje:
- Zawartość tłuszczu: 16,5%
- Ścięgnistość: niewielka ilość ścięgien
Dla klasy II tabela podaje limit tłuszczu "do 16%". Oznacza to, że wartości większe niż 16% nie spełniają wymagań tej klasy. Ponieważ 16,5% > 16%, surowiec nie może być zaliczony do klasy II, nawet jeśli inne cechy jakościowe (np. brak przekrwień) są bardzo dobre.
Następnie porównujemy opis ścięgnistości. W tabeli sformułowanie "niewielka ilość ścięgien" jest przypisane do klasy III. To bezpośrednie dopasowanie cechy jakościowej do tej klasy.
Pozostałe wskazane cechy – brak przekrwień i węzłów chłonnych – są wymagane w klasach I–III (w tabeli są określone jako niedopuszczalne), więc nie obniżają klasy poniżej III. W efekcie ograniczeniem, które "zatrzymuje" klasyfikację na klasie III, jest przekroczenie progu tłuszczu dla klasy II oraz zgodność opisu ścięgien z klasą III.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "II klasy." odpada przez przekroczenie limitu tłuszczu (16,5% nie mieści się w "do 16%").
- "I klasy." odpada jeszcze bardziej: ta klasa ma znacznie niższy limit tłuszczu i nie dopuszcza ścięgien.
- "IV klasy." to klasa gorsza jakościowo, stosowana m.in. przy dopuszczalnych przekrwieniach; tutaj przekrwienia i węzły są wykluczone, a opis ścięgien pasuje do klasy III, więc nie ma podstaw, by zaniżać klasę do IV.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj wartości graniczne i zwracaj uwagę na słowa typu "do". Pomyłka o 0,5% jest typowa i prowadzi do błędnej klasy.
