Zadanie sprawdza typowe liczenie zapotrzebowania netto na surowce w magazynie/zaopatrzeniu, gdy część zamówienia można pokryć ze stanu wyrobów gotowych, a część surowców jest już na stanie.
Kolejność postępowania jest kluczowa:
- Krok 1: ustalenie brakującej produkcji. Skoro klient zamawia 1 500 kartonów, a w magazynie jest 150 szt. wyrobu gotowego, to do wytworzenia pozostaje różnica (nie liczy się surowców na sztuki, które już są jako gotowy produkt).
- Krok 2: przeliczenie normy zużycia z "schematu". Ze schematu (receptury/normy) bierze się informację, ile kg jabłek i ile kg marchwi przypada na 1 karton soku. Tę wartość mnoży się przez liczbę kartonów do wyprodukowania z kroku 1. To daje zapotrzebowanie brutto na surowce dla brakującej partii.
- Krok 3: korekta o stany magazynowe surowców. Jeżeli w magazynie jest 13 kg jabłek, to tyle można wykorzystać bez zamawiania – dlatego od zapotrzebowania brutto odejmuje się 13 kg. Dla marchwi korekta zależy od tego, czy zadanie podaje jej zapas; jeśli nie podaje, przyjmuje się 0 kg na stanie.
Poprawna odpowiedź ma sens, jeśli jest mniejsza niż wynik liczony "na pełne 1 500 sztuk" oraz jeśli uwzględnia, że zapas jabłek obniża zamówienie jabłek (a nie je zwiększa).
Dlaczego pozostałe propozycje bywają wybierane błędnie?
- Wyniki typu "750 kg, 1 500 kg" zwykle odpowiadają liczeniu surowców tak, jakby nie było 150 szt. wyrobu gotowego (czyli na całe zamówienie), albo przyjęciu zbyt dużej normy ze schematu.
- Wynik "675 kg, 1 350 kg" często wskazuje na częściową korektę: ktoś uwzględnił zapas wyrobu gotowego, ale nie odjął 13 kg jabłek albo pomylił etap odejmowania.
- Wariant "1 500 kg, 1 500 kg" ma cechy odpowiedzi "na oko" (równe wartości), co w zadaniach z recepturą jest podejrzane – zużycie różnych surowców na jednostkę wyrobu rzadko jest identyczne.
Na egzaminie warto wykonać krótką kontrolę: (1) czy policzona ilość do produkcji jest mniejsza niż 1 500, (2) czy zapas 13 kg jabłek zmniejsza zamówienie, (3) czy jednostki są konsekwentnie w kg i sztukach.
