W toczeniu gwintu ruch posuwowy narzędzia w osi tokarki musi być ściśle zsynchronizowany z obrotami wrzeciona. Wynika to z geometrii gwintu: po każdym pełnym obrocie przedmiotu obrabianego narzędzie powinno przesunąć się wzdłuż osi dokładnie o skok gwintu p. Dlatego dla gwintowania stosuje się podstawową zależność kinematyczną:
ft = p · n, gdzie:
p – skok gwintu w mm,
n – prędkość obrotowa wrzeciona w obr/min,
ft – posuw minutowy w mm/min.
Z wyświetlacza parametrów gwintu odczytujemy SKOK (mm) = 1,5. W treści zadania podano n = 300 obr/min. Podstawiamy do wzoru:
ft = 1,5 mm · 300 obr/min = 450 mm/min.
Odpowiedź "450 mm/min" jest poprawna, bo zachowuje wymaganą synchronizację: 300 obrotów w ciągu minuty oznacza 300 "kroków" po 1,5 mm każdy.
Pozostałe wartości są zaniżone i oznaczałyby, że narzędzie przesuwa się za wolno względem obrotów. Skutkiem byłby nieprawidłowy zarys/parametry gwintu (np. inny efektywny skok) oraz ryzyko pogorszenia jakości powierzchni. W praktyce częstą pomyłką jest też użycie średnicy zamiast skoku albo wybór liczby 300 "bo występuje w treści", bez wykonania mnożenia i kontroli jednostek.
