KWALIFIKACJA EKA4 - STYCZEŃ 2019

PYTANIE NR 8.
Korzystając z zamieszczonego zestawienia oblicz, ile wyniesie wartość wydanych z magazynu kremów do rąk BIO na podstawie Wz 1/12/2018, jeśli hurtownia do wyceny rozchodu towarów stosuje metodę FIFO.
Ilustracja przedstawia tabelę zatytułowaną "Zestawienie zmian w stanie magazynowym kremów do rąk BIO w hurtowni kosmetyków".
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W metodzie FIFO rozchód wycenia się według cen najstarszych partii zapasu.
Do ilości z dokumentu WZ dobiera się kolejno partie od najwcześniejszego przyjęcia, a następnie sumuje iloczyny (ilość × cena). Taka kalkulacja dla danych z zestawienia daje 1 300,00 zł.

Pełne wyjaśnienie:

FIFO (pierwsze weszło, pierwsze wyszło) to metoda wyceny rozchodu zapasów, w której przyjmuje się, że z magazynu w pierwszej kolejności wydawane są najstarsze partie towaru (najwcześniej przyjęte do magazynu). W praktyce oznacza to, że do dokumentu WZ (rozchód) podstawiasz ceny jednostkowe zaczynając od najstarszego przyjęcia, aż "pokryjesz" całą ilość wydaną.

Jak wykonać obliczenie krok po kroku:

  • Odczytaj z zestawienia ilość rozchodu na WZ 1/12/2018 (ile sztuk/kremów wydano).
  • Ułóż partie zapasu w kolejności od najstarszej do najnowszej (wg dat przyjęcia).
  • Pobieraj ilości z najstarszej partii: jeśli partia nie wystarcza, pobierz całą i brakującą ilość dobierz z kolejnej partii.
  • Dla każdej "zużytej" partii policz wartość: ilość z partii × cena jednostkowa partii.
  • Zsumuj wartości cząstkowe. Otrzymujesz wartość wydanych z magazynu kremów.

Poprawna jest odpowiedź "1 300,00 zł", bo wynika z konsekwentnego zastosowania FIFO do danych z zestawienia: rozchód wycenia się najpierw cenami najstarszych przyjęć, a dopiero resztę (jeśli trzeba) cenami nowszych partii.

Dlaczego pozostałe kwoty są błędne?

  • "1 260,00 zł" zwykle pojawia się, gdy pominięto część rozchodu z kolejnej partii albo użyto zaniżonej ceny (np. przepisano cenę z innego wiersza).
  • "1 350,00 zł" jest typowe dla zastosowania niewłaściwej kolejności partii (np. wzięcie droższej, nowszej partii wcześniej) albo dla błędu w mnożeniu ilość × cena.
  • "1 380,00 zł" często wynika z potraktowania rozchodu jakby był wyceniany "od końca" (logika zbliżona do LIFO) lub z podwójnego doliczenia części partii.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zaznacz na brudno, ile sztuk "schodzi" z każdej partii (np. partia 1: X szt., partia 2: Y szt.). To ogranicza pomyłki i ułatwia kontrolę sumy ilości oraz wartości.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
FIFO to metoda, w której zakłada się, że najpierw wydaje się z magazynu najstarsze partie towaru. Wycena rozchodu polega na przypisaniu do wydanych ilości cen z kolejnych, najwcześniej przyjętych partii, aż do wyczerpania ilości z dokumentu WZ.
1) Odczytaj ilość rozchodu z WZ. 2) Uporządkuj partie przyjęć od najstarszej do najnowszej. 3) Pobieraj ilości z najstarszej partii, a gdy zabraknie – z następnej. 4) Policz każdą część jako ilość × cena. 5) Zsumuj wartości cząstkowe.
W FIFO kluczowa jest kolejność: to model przepływu zapasów, w którym "pierwsze weszło, pierwsze wyszło". Dzięki temu rozchód jest wyceniany starszymi cenami, a w magazynie "zostają" nowsze partie. Na egzaminie to oznacza, że nie wolno zaczynać liczenia od ostatniego PZ.
WZ to dokument wydania zewnętrznego, czyli potwierdzenie rozchodu towaru z magazynu (np. do odbiorcy lub do sprzedaży). W zadaniach egzaminacyjnych WZ wskazuje zwykle asortyment i ilość, a zadaniem jest policzenie wartości rozchodu według podanej metody (np. FIFO).
Potrzebujesz co najmniej: ilości wydanej na WZ oraz dla każdej partii zapasu ilości dostępnej i ceny jednostkowej (zwykle z przyjęć). Bez tych danych nie da się policzyć wartości, bo FIFO wymaga przypisania cen do kolejnych fragmentów rozchodu.
Najczęstsze to: rozpoczęcie od najnowszej partii (odwrócenie kolejności), pominięcie partii przy niedoborze w pierwszej, zła cena (przepisanie z innego wiersza), oraz brak kontroli sumy ilości. Pomaga tabelka robocza: partia → ilość pobrana → cena → wartość.
Nie. Wynik zależy od tego, jak zmieniały się ceny zakupu. Gdy ceny rosną, FIFO często daje niższy koszt rozchodu niż wycena "od końca", ale gdy ceny spadają – może być odwrotnie. Na egzaminie nie zgaduj "na intuicję"; zawsze policz zgodnie z kolejnością partii.
W FIFO w rozchodzie pojawiają się konkretne ceny partii (często kilka różnych w jednym WZ). Przy średniej cenie jednostkowej cały rozchód jest wyceniony jedną uśrednioną stawką. Jeśli w brudnopisie używasz jednej ceny dla całej ilości, to najpewniej nie jest FIFO.
Zawsze wtedy, gdy ilość na WZ jest większa niż ilość dostępna w najstarszej partii. Wtedy bierzesz całą najstarszą partię, a pozostałą część rozchodu "dobierasz" z kolejnej partii. W praktyce to standardowy element zadań FIFO i wymaga uważnego pilnowania brakującej ilości.
Zrób dwa szybkie testy: 1) kontrola ilości – suma ilości pobranych z partii musi równać się ilości z WZ; 2) kontrola kolejności – czy na pewno zaczynasz od najstarszej partii. Dopiero potem porównaj policzoną kwotę z odpowiedziami, zwracając uwagę na grosze i zapis.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 33% zdających egzamin. bardzo trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że taka kalkulacja dla danych z zestawienia daje 1 300,00 zł.

Źródła:

  • IAS 2 Inventories (MSR 2 Zapasy), IFRS Foundation, punkty dot. wzorów rozchodu (cost formulas: FIFO/średnia ważona), wydanie bieżące standardu
  • https://pl.wikipedia.org/wiki/FIFO - dostęp: 2026-03-01
  • https://pl.wikipedia.org/wiki/Zapasy - dostęp: 2026-03-01

Materiały:

  • Podręcznik z podstaw rachunkowości: rozdział o zapasach i metodach wyceny (FIFO, LIFO, średnia)
  • Zadania rachunkowe z gospodarki magazynowej (WZ/PZ, kartoteki magazynowe)
  • Notatki/ściąga: algorytm FIFO krok po kroku (dobór partii i sumowanie)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego