W metodzie FIFO (pierwsze weszło – pierwsze wyszło) przyjmuje się, że przy wydaniu z magazynu schodzą w pierwszej kolejności te jednostki towaru, które zostały najwcześniej przyjęte do magazynu. W praktyce oznacza to pracę na tzw. warstwach (partiach) zapasu: każda dostawa z tabeli tworzy osobną warstwę z własną ceną jednostkową.
Aby ustalić wartość wydania 400 szt., należy:
- ułożyć przyjęcia z grudnia w porządku chronologicznym,
- odjąć (zdejmować) ilości z najstarszej partii aż do wyczerpania rozchodu 400 szt.,
- dla każdej wykorzystanej partii policzyć wartość cząstkową: ilość z tej partii × cena jednostkowa tej partii,
- zsumować wartości cząstkowe – otrzymujemy wartość WZ.
Wynik 4 500 zł jest poprawny, ponieważ odpowiada dokładnie takiej sumie wartości cząstkowych, jaka wynika z rozchodu 400 szt. rozłożonego na najwcześniejsze dostawy podane w tabeli.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe (typowe przyczyny):
- 6 500 zł – zwykle wynika z wyceny rozchodu zbyt drogimi partiami (np. pomylenie FIFO z podejściem "od końca" albo błędne przypisanie ceny),
- 3 800 zł – często jest skutkiem policzenia rozchodu tylko z jednej, niepełnej partii lub zastosowania niewłaściwej ceny jednostkowej dla części ilości,
- 3 600 zł – może wynikać z błędu rachunkowego (np. pominięcie jednej z warstw, zła ilość przypisana do partii lub błędne sumowanie).
W zadaniach FIFO kluczowe jest pilnowanie dwóch rzeczy: kolejności partii oraz zgodności ilości (suma ilości z wykorzystanych partii musi dać dokładnie 400 szt.).