Kosztorys budowlany opiera się na rozróżnieniu kosztów bezpośrednich i kosztów pośrednich. Koszty bezpośrednie to te, które można przypisać wprost do robót (najczęściej w układzie: robocizna, materiały, praca sprzętu). Koszty pośrednie obejmują natomiast wydatki organizacyjno-zarządcze związane z prowadzeniem budowy, które nie "wchodzą" bezpośrednio w konkretną pozycję robót, ale są konieczne do realizacji zadania.
W praktyce kosztorysowej koszty pośrednie często nalicza się jako procentowy narzut od wybranej podstawy kosztów bezpośrednich. Odpowiedź "robocizny i pracy sprzętu" wskazuje podstawę powiązaną z wykonawstwem (nakładami pracy ludzi i maszyn), co logicznie koresponduje z charakterem kosztów pośrednich: rosną one wraz z intensywnością organizacji robót, czasem pracy brygad i użyciem sprzętu.
Pozostałe propozycje są pułapkami pojęciowymi:
- "robocizny i materiałów" – włączenie materiałów do podstawy bywa mylone z innymi narzutami lub innymi metodykami, ale nie oddaje typowej zależności kosztów pośrednich od nakładów wykonawczych.
- "materiałów i pracy sprzętu" – podobnie, włączenie materiałów jest częstym błędem wynikającym z tego, że materiały mają dużą wartość w kosztorysie, ale ich cena nie zawsze zwiększa koszty organizacji budowy proporcjonalnie.
- "materiałów i kosztów ich zakupu" – ta odpowiedź miesza podstawę narzutu z kategoriami logistyczno-zakupowymi; koszty zakupu materiałów to co innego niż typowe koszty pośrednie rozumiane jako koszty ogólne budowy.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: koszty pośrednie są narzutem "organizacyjnym", więc najczęściej łączy się je z tym, co generuje organizację robót na budowie – pracą ludzi i sprzętu – a nie z samą wartością materiałów.