Koszty wydziałowe (często ujmowane jako koszty pośrednie wydziału/produkcji) nie mogą pozostać "wiszące" na koniec okresu sprawozdawczego, jeżeli jednostka stosuje rozliczanie kosztów w celu ustalenia kosztów działalności podstawowej i kalkulacji kosztu wytworzenia. Z tego powodu na koniec okresu dokonuje się ich rozliczenia (przeniesienia) na konto ujmujące koszty działalności podstawowej, aby koszty te obciążyły odpowiednie obiekty (np. produkcję, zlecenia, asortyment).
Odpowiedź "Koszty działalności podstawowej" jest właściwa, bo wskazuje docelowe ujęcie kosztów pośrednich w procesie kalkulacyjnym: koszty wydziałowe zwiększają koszty podstawowej działalności operacyjnej związanej z wytwarzaniem.
- "Rozliczenie kosztów" bywa stosowane jako konto techniczne do czasowego gromadzenia i rozdziału kosztów, ale nie w każdej ewidencji jest ono kontem końcowym. W wielu rozwiązaniach pełni rolę etapu pośredniego, a pytanie dotyczy konta, na które koszty trafiają po rozliczeniu.
- "Wynik finansowy" jest typowym kierunkiem zamknięcia kont przychodów i kosztów okresu w rachunku zysków i strat, ale w rachunku kosztów produkcji standardowo nie pomija się rozliczenia kosztów pośrednich na działalność podstawową (inaczej utrudnia się ustalenie kosztu wytworzenia i analizę kosztów).
- "Koszt własny sprzedanych wyrobów" dotyczy kosztu odnoszonego na sprzedane produkty (zwykle w momencie sprzedaży), a nie etapu rozliczania kosztów wydziałowych "na koniec okresu" w ramach kalkulacji kosztów produkcji. To pojęcie jest bliższe ujęciu kosztu sprzedaży niż rozliczeniu wydziału.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać logikę: koszty wydziałowe → rozliczenie na działalność podstawową (i dalej na produkty/zlecenia), a dopiero potem koszty mogą wpływać na wynik poprzez sprzedaż i rozliczenia okresowe.
