W kształtowaniu ceny usługi żywieniowej można stosować różne podejścia, zależnie od tego, co jest głównym punktem odniesienia: koszty, konkurencja albo popyt (wartość postrzegana przez klienta). W metodzie konkurencyjnej kluczowe jest to, że przedsiębiorstwo ustala cenę, patrząc na poziom cen rynkowych, a więc na to, ile za podobną usługę/produkt żądają inne zakłady gastronomiczne o zbliżonym standardzie i lokalizacji. W praktyce oznacza to obserwowanie cenników, promocji, wielkości porcji, dodatków w cenie oraz ogólnego poziomu oferty konkurentów, aby ustalić cenę konkurencyjną (np. niższą, równą lub wyższą – zależnie od pozycjonowania lokalu).
Odpowiedź "porównywać ceny usług żywieniowych z ofertami innych zakładów gastronomicznych" pasuje bezpośrednio do definicji tej metody: porównanie z konkurencją jest jej istotą. Dzięki temu lokal może ocenić, czy jego cena jest rynkowo akceptowalna i jak wypada na tle najbliższych rywali.
- "dokonywać okresowych analiz kosztów produkcji i sprzedaży" opisuje podejście kosztowe, gdzie cena wynika z kosztu wytworzenia i narzutu. Jest to ważne dla rentowności, ale nie jest istotą metody konkurencyjnej.
- "wprowadzać okresowe zniżki cen, nie częściej jednak niż 3 razy w roku" dotyczy promocji cenowych (narzędzia sprzedaży). Częstotliwość zniżek nie definiuje metody ustalania ceny i może być stosowana niezależnie od wybranej strategii cenowej.
- "stosować różne ceny w zależności od grupy klientów" odnosi się do różnicowania/segmentacji cen (np. ceny ulgowe, ceny dla firm, happy hours). To również nie jest metoda konkurencyjna, bo punktem odniesienia jest segment klienta, a nie ceny rywali.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo "konkurencyjna", szukaj odpowiedzi, w której występuje odniesienie do konkurencji/rynku, a nie do kosztów czy promocji.
