Aby wyznaczyć funkcję F(X,Y,Z) realizowaną przez układ stykowy, stosuje się prostą regułę odwzorowania schematu na algebrę Boole’a:
- Połączenie szeregowe styków oznacza, że wszystkie warunki muszą być spełnione jednocześnie, czyli jest to iloczyn logiczny (AND).
- Połączenie równoległe gałęzi oznacza, że wystarczy spełnienie dowolnego z warunków z gałęzi, czyli jest to suma logiczna (OR).
Następnie analizuje się, w jakich sytuacjach obwód "przewodzi" (czyli kiedy wyjście F przyjmuje stan 1). Każda niezależna gałąź przewodzenia daje jeden składnik w postaci iloczynu, a suma wszystkich takich gałęzi tworzy końcową funkcję.
Odpowiedź "F = X + Y + Z" oznacza, że wyjście jest aktywne, gdy aktywny jest którykolwiek z sygnałów X, Y lub Z (logika OR trzech wejść). Jest to typowy wynik dla układu, w którym istnieją równoległe ścieżki przewodzenia odpowiadające osobno X, osobno Y i osobno Z.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w takim typie zadania:
- "F = Y · (X + Z)" wprowadza warunek konieczny Y oraz dodatkowo rozgałęzienie X/Z. Taka postać pasuje do układu, gdzie Y jest w szeregu z blokiem równoległym (X równolegle z Z). Jeśli na rysunku istnieje gałąź niewymagająca Y, ta odpowiedź odpada.
- "F = X · Y · Z" odpowiada trzem stykowym warunkom połączonym wyłącznie szeregowo (wszystkie muszą być spełnione). To zbyt "restrykcyjna" funkcja, niezgodna z układem mającym alternatywne (równoległe) drogi zadziałania.
- "F = Y + X · Z" to suma gałęzi: jedna zależna tylko od Y oraz druga wymagająca jednocześnie X i Z. Taki wynik pojawia się, gdy jedna gałąź ma pojedynczy styk Y, a druga ma dwa styki w szeregu. Jeśli na schemacie widać trzy niezależne gałęzie pojedynczych warunków, ta odpowiedź nie pasuje.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw policz liczbę gałęzi równoległych prowadzących do wyjścia (to podpowiada liczbę składników połączonych znakiem "+"), a dopiero potem w każdej gałęzi sprawdź, które styki są w szeregu (to determinuje "·" i nawiasy).
