Funkcja XOR (alternatywa wykluczająca) opisuje zależność: wyjście jest w stanie 1 wtedy i tylko wtedy, gdy dokładnie jedno z dwóch wejść ma stan 1. W praktyce oznacza to "sygnały są różne". Najprościej potwierdzić to tabelą prawdy:
Wejścia A,B → XOR
0,0 → 0
0,1 → 1
1,0 → 1
1,1 → 0
Dlatego odpowiedź "XOR" jest właściwa, jeżeli analizowany program (np. blok funkcyjny lub połączenia logiczne) realizuje warunek rozbieżności wejść.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- AND: daje 1 tylko w przypadku 1/1. To warunek "oba jednocześnie", a nie "różne". Częsty błąd to utożsamienie "logiki" z AND, bo jest najbardziej intuicyjna.
- OR: daje 1 dla 0/1, 1/0 oraz 1/1. Jeśli program miałby OR, to przypadek 1/1 również dawałby 1, co przeczy zachowaniu XOR.
- NAND: jest zaprzeczeniem AND, więc daje 0 tylko dla 1/1, a w pozostałych przypadkach 1. To zupełnie inny rozkład wyników niż XOR.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy wahasz się między OR a XOR, sprawdź jeden przypadek rozstrzygający: dla wejść 1 i 1 OR daje 1, a XOR daje 0. Ten test zwykle najszybciej eliminuje pomyłkę.