W sieci SFC (Sequential Function Chart) każdy krok może realizować przypisane do niego akcje. Kluczowe jest rozróżnienie dwóch cech akcji:
- Co akcja robi z sygnałem – np. ustawia (set) albo kasuje/zeruje (reset).
- Czy akcja jest pamiętana – czyli czy efekt pozostaje aktywny po opuszczeniu kroku (aż do jawnego skasowania w innym miejscu programu), czy zanika, gdy krok przestaje być aktywny.
W analizowanym kroku 4 z diagramu wynika, że dla sygnałów K1 i K2 wykonywane jest kasowanie (reset). Oznacza to wymuszenie stanu nieaktywnego tych sygnałów w tym etapie sekwencji. Jednocześnie dla sygnału H1 realizowana jest akcja pamiętana (podtrzymanie typu set) – po ustawieniu stan pozostaje utrzymany również po przejściu do kolejnego kroku, dopóki nie pojawi się osobna akcja kasująca.
Dlatego odpowiedź "Kasowany K1 i K2, pamiętany H1" jest zgodna z typem akcji przypisanych do kroku 4.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne kombinacje, typowe dla pomyłek podczas czytania SFC:
- "Pamiętany K1 i K2, kasowany H1" odwraca role sygnałów (błędne przypisanie set/reset).
- "Niepamiętany K1 i K2 kasowany H1" miesza dwa różne kryteria (pamiętanie dla K1/K2 i reset dla H1), co nie odpowiada wskazanym akcjom kroku.
- "Kasowany K1 i K2, nie pamiętany H1" zakłada, że H1 działa tylko w trakcie aktywności kroku, podczas gdy w kroku 4 ma być utrzymany po jego zakończeniu.
W praktyce takie rozróżnienie jest ważne przy projektowaniu sekwencji: reset porządkuje stany po zakończeniu operacji, a akcje pamiętane pozwalają podtrzymać warunek (np. blokadę, zezwolenie, sygnał "tryb pracy") do czasu spełnienia kryterium resetu.
