W geodezji kąt poziomy wyznacza się na podstawie obserwacji kierunków na limbusie instrumentu (np. teodolitu). Metoda kierunkowa polega na tym, że na danym stanowisku wykonuje się odczyt kierunku na cel pierwszy, następnie na cel drugi (i ewentualnie wraca w kolejnych celowaniach w ramach serii), a sam kąt oblicza się jako różnicę kierunków na oba cele. Charakterystyczne jest więc operowanie kierunkami i ich różnicami, a nie "dokładanie" kolejnych przyłożeń tego samego kąta.
Odpowiedź "Kierunkową." jest właściwa, gdy szkic pokazuje schemat celowań/odczytów typowy dla pracy na kierunkach (np. dwa cele i wskazanie odczytów kierunków lub przebiegu serii). Taki zapis odpowiada praktyce, w której obserwacje porządkuje się w serie, a wynik kąta otrzymuje się z różnic odczytów.
- "Repetycyjną." jest błędne, jeśli na szkicu nie ma idei powtarzania i sumowania tego samego kąta (kolejne przyłożenia z przesuwaniem zera/limbusu w celu zwiększenia dokładności średniej).
- "Sektorową." może kusić, gdy na rysunku widać "wycinek", ale w praktyce o metodzie decyduje procedura obserwacyjna (co i jak jest odczytywane), a nie sam kształt szkicu.
- "Zwykłą." bywa używane potocznie na określenie jednorazowego pomiaru między dwoma kierunkami, jednak w zadaniach egzaminacyjnych rozstrzyga się to przez konkretną metodę obserwacji; jeśli pokazano pracę na kierunkach (różnice odczytów), nie jest to właściwa etykieta.
Wskazówka egzaminacyjna: rozpoznając metodę ze szkicu, szukaj elementu procedury: czy jest różnica dwóch kierunków (kierunkowa), czy wielokrotne dokładanie kąta (repetycyjna), oraz czy pokazano serię/układ celowań i odczytów, a nie tylko dwa promienie.
