W pomiarach sytuacyjnych geodeta dobiera metodę wyznaczania szczegółów (punktów i linii) tak, aby była ona dostosowana do warunków terenowych, wymaganej dokładności oraz sposobu dokumentowania pracy na szkicu polowym. W tym zadaniu trzeba rozpoznać metodę po cechach szkicu, czyli po tym, jak pokazano wyznaczanie przebiegu szczegółu liniowego.
Odpowiedź "Przedłużeń konturów sytuacyjnych" jest właściwa, gdy szkic przedstawia odtwarzanie przebiegu konturu (np. krawędzi jezdni, brzegu rowu, obrysu obiektu) poprzez zaznaczanie pomierzonych punktów na konturze i przedłużanie jego kierunku/przebiegu. W praktyce oznacza to, że pomiar i szkic skupiają się na linii (konturze), a nie na konstruowaniu położenia punktu jako przecięcia dwóch odcinków lub dwóch kierunków.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego szkicu?
- "Wcięć liniowych" dotyczy sytuacji, gdy punkt wyznacza się z dwóch (lub więcej) odległości mierzonych z punktów o znanym położeniu. Na szkicu typowo widać wtedy odcinki/wiązania od dwóch stanowisk do wyznaczanego punktu oraz informację o długościach.
- "Wcięć kątowych" odnosi się do wyznaczania punktu na podstawie kątów (kierunków) z co najmniej dwóch punktów/stacji. Szkic zwykle sugeruje przecięcie kierunków, a kluczową informacją są kąty, a nie kontur jako taki.
- "Ortogonalną" rozpoznaje się po domiarach prostokątnych: od linii bazowej (np. linii pomiarowej) odkłada się odcięte i rzędne (długość wzdłuż oraz prostopadle). Jeżeli szkic nie pokazuje typowego układu prostopadłych domiarów do linii odniesienia, nie jest to metoda ortogonalna.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi nazwij w myślach, co jest "osią konstrukcji" szkicu: czy jest nią kontur (przebieg linii), czy przecięcie odległości (wcięcie liniowe), czy przecięcie kierunków (wcięcie kątowe), czy domiary prostopadłe (ortogonalna). To zwykle pozwala uniknąć wyboru intuicyjnego.
