W pytaniu porównuje się dwie popularne metody wyznaczania położenia i wysokości punktów w geodezji: tachimetrię oraz pomiar satelitarny GNSS.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź o widoczności między punktami?
Tachimetr mierzy kierunki (kąty) oraz odległości do celu, więc obserwacja odbywa się po linii celowej. Aby wynik był możliwy, instrument musi "widzieć" cel (np. pryzmat, tarczę, detal). Stąd kluczowy warunek: widoczność między stanowiskiem a mierzonym punktem (bez przeszkód na linii).
W GNSS pozycja punktu jest wyznaczana z sygnałów satelitarnych. Odbiornik nie musi celować do drugiego punktu, więc nie jest wymagana wzajemna widoczność między punktami w terenie. Istotne są natomiast warunki odbioru sygnału: możliwie dobra widoczność nieba (satelitów), ograniczenie przesłon i zakłóceń.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "GNSS wymaga widoczności pomiędzy punktami…" – odwraca zależność. GNSS nie bazuje na celowaniu do innego punktu, tylko na obserwacji satelitów.
- "Tachimetria jest mniej dokładna niż GNSS" – to zbyt ogólne. Dokładność zależy od trybu pracy, warunków, instrumentu, geometrii, długości celowych oraz środowiska (np. przesłony, wielodrożność). Nie da się tego ująć jako stałej reguły.
- "GNSS jest mniej dokładny niż tachimetria" – analogicznie, jest to uproszczenie. W wielu zadaniach oba podejścia mogą dawać wyniki o porównywalnej jakości, ale z innymi ograniczeniami terenowymi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "widoczność", sprawdź, czy chodzi o widoczność między punktami (tachimetria), czy o widoczność nieba (GNSS). To częste źródło pomyłek.
