W metodzie ortogonalnej szczegóły sytuacyjne wyznacza się przez odniesienie do linii pomiarowej (bazowej). Na szkicu polowym zapisuje się dwa kluczowe rodzaje wielkości: odległość wzdłuż linii bazowej oraz odległość prostopadłą (domiar) do mierzonego szczegółu.
Odpowiedź "Miarę bieżącą." uznaje się za poprawną, gdy strzałki na fragmencie szkicu wskazują odcinek mierzony wzdłuż linii pomiarowej od punktu początkowego/stanowiska (lub kolejnego punktu na linii) do miejsca, w którym wykonuje się domiar do szczegółu. Taki zapis porządkuje położenie szczegółów "wzdłuż" ciągu pomiarowego i jest podstawą do późniejszego opracowania kameralnego.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do tego rodzaju oznaczenia:
- "Podpórkę." – jest to pojęcie, które może występować w różnych kontekstach, ale nie jest standardową nazwą podstawowej miary odkładanej wzdłuż linii bazowej w opisie domiarów ortogonalnych.
- "Czołówkę." – termin bywa używany w praktyce szkicowania do oznaczania specyficznego elementu/opisu na szkicu, jednak nie odpowiada odcinkowi miary bieżącej wskazywanemu strzałkami wzdłuż linii pomiarowej.
- "Domiar." – domiar jest odległością prostopadłą od linii bazowej do szczegółu. Gdyby strzałki wskazywały domiar, odnosiłyby się do odcinka "w bok" od linii, a nie do miary odkładanej po linii.
Wskazówka egzaminacyjna: aby nie mylić pojęć, zawsze najpierw ustal, czy oznaczony odcinek leży na linii pomiarowej (wtedy typowo jest to miara bieżąca), czy jest prostopadły do tej linii (wtedy jest to domiar).
