Parametry szkła optycznego dzielą się na właściwości materiałowe (liczbowe, wynikające z oddziaływania światła z ośrodkiem) oraz wady/niejednorodności (jakościowe cechy wykonania i struktury materiału).
Współczynnik załamania jest typową właściwością materiałową szkła. Wyznacza się go przyrządami, które wykorzystują prawo załamania: promień światła zmienia kierunek na granicy ośrodków, a z geometrii układu (kąt, położenie granicy jasności, warunek całkowitego wewnętrznego odbicia w odpowiedniej konfiguracji) można otrzymać wartość n. Dlatego w zadaniach z rozpoznawaniem schematu przyrządu optycznego poprawnym parametrem bywa właśnie współczynnik załamania.
Odpowiedź "Pęcherzykowatość" dotyczy defektów w objętości szkła (pęcherzyki gazu). Tę cechę ocenia się głównie przez oględziny w odpowiednim oświetleniu, ewentualnie z użyciem lupy/mikroskopu lub metod inspekcyjnych, a nie przez schemat typowego układu do pomiaru n.
Odpowiedź "Smużystość" odnosi się do smug/niejednorodności (np. prążków wynikających z lokalnych zmian struktury), które wpływają na jakość obrazu. To również jest zwykle oceniane metodami kontroli jakości (obserwacja w polu widzenia, porównania, testy jednorodności), a nie jako bezpośredni wynik pojedynczego pomiaru współczynnika.
Odpowiedź "Współczynnik dyspersji" jest parametrem materiałowym, ale wymaga rozpatrywania zależności własności optycznych od długości fali (barwy). Sam układ typowy dla wyznaczania współczynnika załamania w jednej ustalonej długości fali nie musi wystarczać do wyznaczenia dyspersji; do tego potrzebne są pomiary w co najmniej dwóch długościach fali lub specjalna procedura. To częsta pułapka: dyspersja "brzmi optycznie", ale nie jest tym samym co pojedynczy pomiar n.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach mieszają się wady szkła (pęcherzyki, smugi) i parametry liczbowe (n, dyspersja), a pytanie odwołuje się do schematu przyrządu, najczęściej chodzi o parametr liczbowy wyznaczany z praw optyki geometrycznej.
