W analizie produktów naturalnych (żywność, surowce roślinne, próbki biologiczne) często potrzebna jest identyfikacja białek rozumiana praktycznie jako rozpoznanie profilu białkowego i porównanie go z materiałem odniesienia.
Elektroforeza jest do tego szczególnie przydatna, ponieważ rozdziela białka według ich właściwości:
- w SDS-PAGE głównie według masy cząsteczkowej,
- w izoelektroogniskowaniu (IEF) według punktu izoelektrycznego.
Wynikiem jest wzór prążków (profil), który bywa charakterystyczny dla danego źródła białek i umożliwia identyfikację porównawczą poprzez zestawienie z wzorcami lub próbkami referencyjnymi. Dodatkowo elektroforeza jest metodą relatywnie dostępną sprzętowo i typową dla poziomu technika analityka.
Odpowiedź "Spektroskopia mas" może kojarzyć się z najwyższą precyzją, bo technika ta pozwala na bardzo szczegółową identyfikację (np. peptydów), ale jest to metoda bardziej zaawansowana, kosztowna i nie zawsze stanowi podstawowy wybór w standardowej pracowni na tym poziomie kształcenia.
"Chromatografia cieczowa" przede wszystkim rozdziela składniki mieszaniny. Bez odpowiedniego detektora/specyficznego odniesienia sam rozdział nie gwarantuje, że rozpoznajemy konkretne białko. "Spektroskopia UV-Vis" natomiast zwykle służy do wykrywania lub oznaczania ogólnej zawartości białka (np. pomiar absorbancji), ale nie rozróżnia jednoznacznie poszczególnych białek w mieszaninie.
Na egzaminie warto pamiętać: jeśli pytanie dotyczy praktycznej identyfikacji profilu białek w mieszaninie, najczęściej oczekiwana jest metoda dająca rozdział i "odcisk palca" próbki, czyli elektroforeza.
