W opisie kluczowe są trzy przesłanki: badacz ma dane teleadresowe respondentów, zależy mu na szybkim uzyskaniu odpowiedzi oraz kwestionariusz obejmuje trzy krótkie pytania. Taki zestaw warunków najlepiej spełnia wywiad telefoniczny, bo umożliwia natychmiastowy kontakt i zebranie odpowiedzi w czasie rzeczywistym. Dodatkowo prowadzący może doprecyzować pytanie, jeśli respondent czegoś nie zrozumie, co zmniejsza ryzyko braków danych.
Odpowiedź "Ankietę audytoryjną" jest nietrafna, ponieważ ankieta audytoryjna zakłada obecność respondentów w jednym miejscu i czasie (np. sala szkoleniowa). To zwykle wymaga organizacji, zaproszeń i logistyki, więc nie jest to najszybsza metoda, gdy liczy się sprawne dotarcie do rozproszonych osób z bazy kontaktowej.
Odpowiedź "Wywiad bezpośredni" także nie pasuje do warunku szybkości. Kontakt osobisty zwykle wymaga umówienia spotkania, dojazdu i większego nakładu czasu na jednego respondenta. Jest dobry przy dłuższych, pogłębionych rozmowach, ale nie jest optymalny przy trzech krótkich pytaniach i presji czasu.
Odpowiedź "Ankietę pocztową" jest błędna, bo kanał pocztowy jest z natury wolny: trzeba wysłać ankietę, poczekać na wypełnienie i odesłanie, a część respondentów nie odpowie wcale lub zrobi to po długim czasie. To stoi w sprzeczności z celem szybkiego uzyskania odpowiedzi.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o doborze metody szukaj słów określających czas (szybko), dostępne dane (kontakt) i długość kwestionariusza. Krótki zestaw pytań + potrzeba szybkości + kontakt telefoniczny najczęściej prowadzi do wywiadu telefonicznego.
