Niwelacja geometryczna to metoda wyznaczania różnic wysokości między punktami poprzez obserwację odczytów na łacie niwelacyjnej z poziomej (lub utrzymywanej automatycznie jako pozioma) linii celowej instrumentu. W praktyce oznacza to, że instrument ma "tworzyć" stabilny horyzont odniesienia, a obserwator odczytuje wartości z podziału łaty ustawionej pionowo na punktach.
Dlatego poprawny zestaw to: niwelator techniczny, statyw, łata niwelacyjna. Statyw zapewnia stabilność i możliwość wypoziomowania instrumentu, a łata jest elementem pomiarowym, na którym uzyskuje się odczyt wstecz i w przód do obliczenia różnicy wysokości.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują?
- "Teodolit optyczny, statyw, łata niwelacyjna." Teodolit jest przeznaczony głównie do pomiaru kątów poziomych i pionowych. Sam fakt, że ma lunetę i statyw, nie czyni go standardowym narzędziem do niwelacji geometrycznej w typowym ujęciu egzaminacyjnym.
- "Niwelator precyzyjny, statyw, tyczka z lustrem." Niwelator (nawet precyzyjny) wymaga łaty, bo odczyt odbywa się na podziałce łaty. Tyczka z lustrem jest elementem typowym dla pomiarów tachimetrycznych/RTK, gdzie instrument mierzy odległość do pryzmatu, a nie odczyt z podziału.
- "Tachimetr elektroniczny, statyw, tyczka z lustrem." Tachimetr z lustrem służy do pomiarów kątowo-odległościowych i wyznaczania współrzędnych. Choć można z niego wyprowadzać wysokości punktów, nie jest to klasyczna niwelacja geometryczna i nie używa się tu łaty niwelacyjnej w typowym sensie metody.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "niwelacja geometryczna", szukaj zestawu zawierającego niwelator + łata. Gdy pojawia się "tyczka z lustrem", najczęściej chodzi o tachimetr lub inne metody oparte o pomiar odległości do pryzmatu.
