W programie LAD trzeba odczytać nie tylko "co się włącza", ale też kiedy i jak długo dana cewka pozostaje w stanie 1. Kluczowe są tu dwa elementy: cewka Set/Reset dla Q2 oraz timer TON z nastawą 3,00 s.
1) Start sekwencji – wysuw B
W pierwszym szczeblu naciśnięcie przycisku P (I1) przy braku sygnału z S1 (I2=0) powoduje ustawienie (Set) Q2. Ponieważ jest to Set, stan Q2 jest podtrzymany nawet po puszczeniu P. Q2 steruje elektrozaworem siłownika B, więc na diagramie najpierw powinien pojawić się wysuw B.
2) Warunek czasu – opóźnienie 3 s
Po dojechaniu B do końca ruchu czujnik S2 (I3) aktywuje timer TON T1. TON daje "1" dopiero po upływie nastawionego czasu, dlatego na wykresie musi wystąpić wyraźna przerwa 3 s między zadziałaniem S2 (końcem wysuwu B) a kolejną akcją.
3) Wysuw A zależny od T1 i Q2
Trzeci szczebel uruchamia Q1, ale dopiero gdy T1=1 oraz jednocześnie Q2=1. To oznacza, że A nie może wysunąć się wcześniej niż po 3 s i tylko wtedy, gdy Q2 nadal jest ustawione. Diagram A pokazuje właśnie: najpierw B+, potem zwłoka 3 s, następnie A+.
4) Zakończenie – wspólny powrót
Gdy A dojedzie do krańcówki S1 (I2=1), ostatni szczebel resetuje (Reset) Q2. Po skasowaniu Q2 zanika sterowanie B, a jednocześnie znika warunek podtrzymujący sekwencję (Q2 w szczeblu 3), więc układ przechodzi do powrotu obu siłowników. Dlatego poprawny wykres powinien wskazywać jednoczesny powrót A i B.
- Dlaczego nie B? Zwykle przedstawia inną kolejność (np. A przed B) lub brak wymaganej zwłoki 3 s po S2.
- Dlaczego nie C? Najczęściej "gubi" pamięć Set/Reset i pokazuje Q2 jako impuls zamiast stanu podtrzymanego.
- Dlaczego nie D? Może sugerować niezależne powroty lub brak zależności Q1 od Q2, co jest sprzeczne z warunkiem T1 AND Q2.
Najpewniejsza metoda na egzaminie: rozpisać sekwencję stanów I1/I2/I3 oraz wynikające z nich Q1/Q2, a dopiero potem dopasować diagram czasowy.
