Personalizacja druków w poligrafii cyfrowej najczęściej oznacza druk zmiennodanych (VDP), czyli wytwarzanie serii wydruków, w których wybrane elementy różnią się między egzemplarzami. Kluczowe jest tu rozróżnienie na:
- elementy stałe (tło, stały layout, identyfikacja wizualna),
- elementy zmienne (dane odbiorcy, numeracja, unikalne identyfikatory, kody).
Poprawna odpowiedź C dotyczy elementu graficznego, który nie jest używany jako element personalizacji, czyli nie służy do nadawania każdemu egzemplarzowi cechy indywidualnej w standardowych procesach VDP. W praktyce personalizacja opiera się na polach danych pochodzących z bazy (np. CSV) i na obiektach, które da się podmieniać automatycznie w kolejnych rekordach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? Ponieważ opisują elementy, które mogą występować jako zmienne w personalizacji albo są typowo spotykane w produkcji, np. dane tekstowe, numeracja czy kody służące identyfikacji i weryfikacji (w zależności od używanego oprogramowania i ustawień RIP). Częstym błędem jest traktowanie każdego elementu graficznego jako "personalizacji" bez sprawdzenia, czy dany element w ogóle jest zmienny i powiązany z rekordem danych.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o personalizację zawsze zadaj sobie dwa pytania: co ma się zmieniać między egzemplarzami oraz czy da się to automatycznie zasilać danymi. To pozwala odróżnić elementy layoutu od elementów personalizujących.
