Audiogram mowy (krzywa słowna/krzywa artykulacyjna) opisuje, jak zmienia się rozumienie mowy wraz ze wzrostem natężenia bodźca. W praktyce ocenia się m.in. próg (od jakiego poziomu badany zaczyna rozpoznawać/rozumieć bodźce słowne) oraz dyskryminację, czyli zdolność różnicowania i poprawnej identyfikacji podawanych jednostek słownych.
W niedosłuchu odbiorczym o lokalizacji ślimakowej (uszkodzenie narządu Cortiego/struktur ślimaka) samo "podgłośnienie" sygnału nie musi przywracać pełnego rozumienia. Dlatego kluczową cechą jest to, że maksymalna zrozumiałość bywa obniżona, a więc badany nie osiąga 100% poprawnych odpowiedzi. Towarzyszy temu podwyższony próg rozumienia oraz nieprawidłowy przebieg krzywej (w opisie pytania ujęty jako zwiększona szerokość krzywej względem wzorcowej).
Dlaczego pozostałe opisy nie pasują?
- Opis z informacją, że ubytek dyskryminacji nie występuje albo jest bardzo mały, sugeruje sytuację, w której rozumienie po odpowiednim wzmocnieniu jest zasadniczo zachowane. To nie jest typowe dla ślimakowego niedosłuchu odbiorczego, gdzie jakość kodowania bodźca często ulega pogorszeniu.
- Opis, w którym krzywa jest zwiększona, ale nie występuje ubytek dyskryminacji, jest wewnętrznie mniej zgodny z klinicznym celem tego pytania: przy lokalizacji ślimakowej właśnie deficyt dyskryminacji stanowi istotną przesłankę diagnostyczną.
- Opis mówiący, że badany identyfikuje 100% jednostek słownych, wskazuje na pełną maksymalną zrozumiałość, co zwykle kojarzy się raczej z sytuacjami, w których problem dotyczy głównie słyszalności (próg), a nie jakości percepcji.
Wniosek egzaminacyjny: w zadaniach o lokalizacji ślimakowej szukaj kombinacji: podwyższony próg + pogorszona dyskryminacja (brak 100% rozumienia) + nieprawidłowy przebieg krzywej w porównaniu do wzorca.
