Lornetki stosują układy pryzmatyczne głównie po to, aby odwrócić obraz (w pionie i poziomie) oraz skompaktować drogę optyczną w obudowie. Najczęściej spotyka się dwa rozwiązania: układ Porro oraz układy dachowe (różne odmiany pryzmatów dachowych).
Opisana i pokazana na rysunku beleczka sprężysta (obejma dociskowa) jest elementem mechanicznym dociskającym pryzmat do gniazda. Taki docisk kompensuje niewielkie różnice wymiarowe, ogranicza drgania i utrzymuje stabilne położenie elementu optycznego. W praktyce serwisowej kształt docisku bywa wskazówką, jaki typ pryzmatu przewidział producent.
W układzie Porro stosuje się pryzmat prostokątny równoramienny, w którym światło wchodzi przez jedną powierzchnię, a następnie ulega dwóm odbiciom od dwóch ścian przyprostokątnych (typowo pod kątem 45°), po czym wychodzi, zmieniając kierunek biegu wiązki o 90°. Te dwa odbicia powodują właściwe odwrócenie obrazu, charakterystyczne dla toru Porro.
Dlatego poprawna odpowiedź to: Prostokątny równoramienny z dwoma odbiciami.
- Dachowy Schmidta – to pryzmat dachowy stosowany w lornetkach dachowych; ma inną geometrię i zwykle inny sposób osadzania/mocowania niż klasyczny Porro.
- Prostokątny równoramienny z jednym odbiciem – w pryzmacie Porro kluczowe są dwa odbicia; "jedno odbicie" nie opisuje poprawnie działania tego elementu w układzie odwracającym obraz.
- Dachowy Leana – również należy do grupy pryzmatów dachowych, a więc nie odpowiada typowemu rozwiązaniu Porro wskazywanemu przez taki docisk.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się identyfikacja lornetki po elementach mechanicznych, szukaj powiązania "korpus + gniazdo + docisk" z rodziną układu pryzmatycznego (Porro kontra dachowy), a dopiero potem wybieraj dokładny typ pryzmatu.
