W drugim roku życia u dzieci obserwuje się szybki rozwój samodzielności, komunikacji oraz zainteresowania innymi dziećmi, ale umiejętności współpracy są jeszcze ograniczone. Dlatego dominującą formą aktywności w kontaktach rówieśniczych jest zabawa równoległa: dziecko bawi się obok innego dziecka, może je obserwować i naśladować, jednak nie realizuje z nim wspólnego celu.
Odpowiedź "zabawa równoległa" jest właściwa, bo opisuje sytuację typową dla maluchów: wspólna przestrzeń i podobne czynności nie oznaczają jeszcze współdziałania. Często widać tu elementy naśladownictwa (dzieci wybierają podobne klocki, przesypują piasek, prowadzą samochodziki), ale każde robi to "po swojemu".
Pozostałe propozycje są mylące, bo sugerują bardziej dojrzałe kompetencje społeczne:
- "Zabawa grupowa" zakłada funkcjonowanie w grupie z regułami lub wspólną aktywnością, a to wymaga stabilniejszej komunikacji, rozumienia norm i kontroli emocji.
- "Zabawa wspólna" oznacza współdziałanie (wspólny temat, naprzemienność, dzielenie się materiałami), co częściej pojawia się później, gdy dziecko lepiej rozumie intencje innych.
- "Zabawa zespołowa" dodatkowo sugeruje podział ról i cel zespołu, czyli poziom typowy raczej dla starszych dzieci.
W praktyce opiekunka dziecięca może wspierać rozwój społeczny, proponując aktywności, które są równoległe, ale bez presji na współpracę: identyczne zestawy zabawek dla dwojga dzieci, kilka stanowisk do tej samej czynności, proste zabawy naprzemienne (toczenie piłki) w krótkich odcinkach czasu. Kluczowe jest obserwowanie, czy dziecko zaczyna inicjować kontakt (podaje przedmiot, nawiązuje wspólną uwagę), bo to sygnalizuje gotowość do kolejnych etapów zabawy.
