W relacji organizatora turystyki (lub podmiotu organizującego przejazdy dla grupy) z przewoźnikiem kluczowe jest ustalenie, czego dotyczy zobowiązanie: czy jest to wykonanie usługi przewozu na wskazanych odcinkach i w ustalonych terminach, czy raczej udostępnienie środka transportu do swobodnego dysponowania.
Jeżeli zamawiający rezerwuje nierejsowe kursy do popularnych miejscowości turystycznych i jednocześnie nie ma możliwości rezygnacji z zamówionych kursów, to opis wskazuje na sytuację, w której strony umawiają się na wykonanie przewozu zgodnie z ustalonym harmonogramem. W takim ujęciu poprawna jest odpowiedź "Umowę przewozu.", bo dotyczy ona świadczenia polegającego na przemieszczeniu osób z miejsca A do miejsca B na uzgodnionych warunkach.
- Odpowiedź "Umowę allotmentu." jest nieadekwatna, bo allotment w praktyce turystycznej odnosi się do puli zarezerwowanych miejsc (najczęściej noclegowych lub miejsc w określonej usłudze) i zasad ich zwalniania/rozliczania, a nie do samej usługi przewozu jako takiej.
- Odpowiedź "Umowę dzierżawy." nie pasuje, ponieważ dzierżawa dotyczy oddania rzeczy lub prawa do używania i pobierania pożytków. W pytaniu przedmiotem jest zorganizowanie kursów (świadczenie usługi transportowej), a nie korzystanie z cudzej rzeczy w sensie dzierżawy.
- Odpowiedź "Umowę czarterową." może kusić skojarzeniem z przewozami "na zamówienie", ale czarter typowo akcentuje udostępnienie środka transportu (np. statku, samolotu) na warunkach czarteru. W tym pytaniu istotą jest zawarcie umowy na realizację konkretnych kursów przewozowych bez prawa rezygnacji, co bliżej odpowiada umowie przewozu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zadaj sobie pytanie "czy kupuję przewiezienie osób, czy dysponowanie pojazdem?" oraz "czy kluczowe są kursy i rozkład, czy dostęp do środka transportu?". To ułatwia odróżnienie przewozu od czarteru oraz od umów dotyczących puli miejsc (allotment) i używania rzeczy (dzierżawa).
