Tetraplegia oznacza porażenie (lub bardzo znaczne osłabienie) wszystkich czterech kończyn, zwykle z istotnym ograniczeniem możliwości wykonywania ruchów czynnych. Dobór usprawniania fizycznego powinien wynikać z tego, co podopieczna jest realnie w stanie wykonać i jaki jest cel na danym etapie.
Ćwiczenia bierne są właściwe, gdy podopieczna nie wykonuje ruchu samodzielnie: ruch odbywa się dzięki drugiej osobie. Stosuje się je przede wszystkim po to, aby:
- utrzymać lub poprawić zakres ruchu w stawach,
- zmniejszyć ryzyko przykurczów i sztywności,
- wspierać profilaktykę następstw unieruchomienia (np. ograniczeń ruchomości).
Odpowiedź "Ćwiczenia czynne oporowe" jest nieprawidłowa, bo opór zakłada świadome generowanie siły i kontrolę ruchu; w tetraplegii bywa to niewykonalne lub zbyt obciążające. "Ćwiczenia czynne wolne" również wymagają samodzielnego ruchu, co przy porażeniu czterokończynowym zwykle nie jest możliwe. "Ćwiczenia samowspomagane" polegają na tym, że osoba ćwicząca pomaga sobie drugą kończyną lub przyrządem, ale nadal musi inicjować i kontrolować ruch – dlatego nie są metodą pierwszego wyboru, gdy aktywność jest minimalna lub jej brak.
Dla opiekunki środowiskowej ważne jest też bezpieczeństwo: ruchy bierne wykonuje się powoli, w fizjologicznym zakresie, bez forsowania bólu, obserwując reakcję podopiecznej. W praktyce plan usprawniania powinien być spójny z zaleceniami zespołu terapeutycznego.
