W strefach zagrożenia powodziowego kluczowa jest zasada ograniczania potencjalnych strat oraz unikania funkcji terenu, które w razie zalania powodują duże szkody materialne, zagrożenie życia lub ryzyko skażenia środowiska. Dlatego za najbardziej "uniwersalnie" dopuszczalne uznaje się takie użytkowanie, które:
- nie wymaga trwałej zabudowy i kosztownej infrastruktury,
- nie generuje znacznego ryzyka dla ludzi,
- nie stwarza ryzyka zanieczyszczenia wód i gleb podczas zalania.
Odpowiedź "Użytki zielone" spełnia te kryteria najlepiej. Tereny zielone (łąki, pastwiska, zieleń) mogą okresowo przyjmować wodę, a po ustąpieniu fali powodziowej zwykle możliwy jest stosunkowo szybki powrót do użytkowania. Z punktu widzenia ochrony przeciwpowodziowej takie zagospodarowanie często jest też korzystne, bo sprzyja retencji i nie tworzy dodatkowych przeszkód dla przepływu.
Odpowiedź "Budynki mieszkalne" jest nieprawidłowa, ponieważ zabudowa mieszkaniowa oznacza stałą obecność ludzi i konieczność zapewnienia ewakuacji, mediów oraz bezpieczeństwa konstrukcji. Wysokie ryzyko dla życia i zdrowia sprawia, że taka funkcja jest najbardziej problematyczna w strefach o większym zagrożeniu.
Odpowiedź "Zakłady przemysłowe" jest nieprawidłowa, bo obiekty przemysłowe zwykle zawierają urządzenia, materiały i instalacje wrażliwe na zalanie, a awarie mogą powodować skutki środowiskowe i ekonomiczne. Nawet gdy da się je technicznie zabezpieczyć, nie oznacza to dopuszczalności w każdej strefie.
Odpowiedź "Składowiska odpadów" jest nieprawidłowa, ponieważ w razie powodzi mogą stać się źródłem zanieczyszczeń (wymywanie, rozprzestrzenianie odpadów, skażenie). To typowy przykład zagospodarowania o najwyższym ryzyku środowiskowym w warunkach zalania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się warunek "dopuszczalne w każdej strefie" (od małej do dużej), zwykle poprawna odpowiedź dotyczy funkcji najmniej wrażliwej na zalanie i najmniej niebezpiecznej dla ludzi oraz środowiska.
