Impedancja falowa toru (kabla) jest parametrem opisującym zachowanie linii transmisyjnej przy sygnałach zmiennych w czasie. W praktyce pomiar (np. metodą reflektometryczną/TDR) bywa prezentowany jako przebieg w funkcji odległości, gdzie wszelkie nieciągłości (zmiana przekroju, złącze, mufa, uszkodzenie) powodują odbicia i widoczne odchylenia od wartości charakterystycznej dla prawidłowego kabla.
Dla toru zbudowanego z dwóch odcinków kabla połączonych jedną mufą typowy "ślad" ma następującą logikę:
- na początku widać odcinek odpowiadający pierwszemu kablowi (w miarę stabilny poziom odpowiadający jego impedancji falowej),
- w jednym miejscu pojawia się pojedyncze zdarzenie związane z mufą: może to być skok/załamanie lub impuls odbicia (zależnie od sposobu prezentacji),
- następnie widoczny jest drugi odcinek kabla (zwykle podobny poziom, jeśli to ten sam typ kabla),
- na końcu toru często pojawia się zdarzenie końcowe (koniec linii: terminacja, rozwarcie, zwarcie), które ma charakterystyczny znak/kształt.
Odpowiedź "D" odpowiada takiemu schematowi interpretacyjnemu: pojedyncza nieciągłość w środku toru (mufa) oraz dwa odcinki kabla po obu stronach. To jest spójne z założeniem, że w torze występuje jedno połączenie (jedna mufa), a nie wiele elementów pośrednich.
Pozostałe rysunki są niepoprawne, jeśli pokazują m.in.:
- wiele zdarzeń/odbicia w różnych miejscach, sugerujące liczne złącza lub liczne uszkodzenia (nie pasuje do opisu "dwa odcinki + jedna mufa"),
- brak jakiegokolwiek zdarzenia pośredniego mimo obecności mufy (mało realistyczne w zadaniu testowym, bo mufa jest celowo wskazana jako element wpływający na wynik),
- przebieg typowy dla samego końca linii bez rozróżnienia na dwa odcinki (nie oddaje faktu połączenia dwóch fragmentów toru).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zidentyfikuj liczbę "zdarzeń" w torze z opisu (tu: jedna mufa), a dopiero potem szukaj odpowiadającego temu wykresu. To ogranicza ryzyko wyboru rysunku "na oko".
