W górnictwie odkrywkowym system eksploatacji rozpoznaje się przede wszystkim po geometrii wyrobiska i organizacji frontu roboczego, a nie po tym, jaka maszyna aktualnie pracuje na dnie wyrobiska. Kluczowym wyróżnikiem na rysunku jest długi, ciągły front eksploatacyjny – widoczna jest jednolita, rozciągła ściana (skarpa) biegnąca przez kadr, przy której prowadzona jest urabialność i załadunek urobku.
Dlaczego "Ścianowy" jest poprawny?
System ścianowy charakteryzuje się prowadzeniem eksploatacji wzdłuż całej długości ściany eksploatacyjnej. Front roboczy jest długi i ciągły, a ściana nie jest "porozcinana" na odrębne pola z filarami czy komorami. Na obrazie ściana jest jednolita, bez widocznych przerw i bez elementów, które sugerowałyby pozostawianie podporowych filarów materiału.
- Komorowo-filarowy – to rozwiązanie filarowe: eksploatacja odbywa się w komorach, a pomiędzy nimi pozostawia się filary oporowe dla stateczności. Na rysunku brak podziału na komory i brak filarów, więc ta odpowiedź nie pasuje.
- Zabierkowy – w systemie zabierkowym front roboczy jest relatywnie krótki, a złoże wybiera się w wąskich pasach (zabierkach). Na rysunku dominuje długi, ciągły front (ściana) o dużej rozciągłości, co przeczy typowemu obrazowi pracy "zabierkami".
- Filarowo-ubierkowy – również zakłada pozostawianie filarów (elementów podporowych) i prowadzenie robót w układzie pól/wyrobisk o określonej organizacji. Brak widocznych filarów oraz brak segmentacji frontu wskazuje, że nie jest to system filarowy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy systemu eksploatacji, najpierw oceń: (1) czy front jest długi i ciągły, czy krótki i "pasmowy"; (2) czy widać podział na komory oraz pozostawione filary; (3) dopiero na końcu spójrz na maszynę – może ona pracować w różnych systemach, więc sama w sobie nie rozstrzyga.
