KWALIFIKACJA BUD18 - CZERWIEC 2018

PYTANIE NR 24.
Który szkic odpowiada obserwacjom kierunków i odległości przedstawionym w tabelach?
Ilustracja przedstawia tabelę oraz cztery szkice oznaczone literami A, B, C i D.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby dopasować szkic do tabel obserwacji, porównuje się układ geometryczny wynikający z kierunków i odległości:
kierunki wyznaczają wzajemne położenie punktów względem stanowiska, a odległości muszą zachować proporcje między odcinkami. Poprawny szkic to ten, w którym kolejność i "rozmieszczenie" punktów zgadza się z danymi z tabel.

Pełne wyjaśnienie:

W zadaniach typu "Który szkic odpowiada obserwacjom kierunków i odległości przedstawionym w tabelach?" sprawdza się, czy rysunek (wariant A–D) jest zgodny z pomiarem wykonanym metodą biegunową: ze stanowiska mierzono kierunek na punkt oraz odległość do tego punktu.

Jak rozumować krok po kroku:

  • Ustal punkt odniesienia (stanowisko) i sprawdź, czy wszystkie punkty ze szkicu mogą być "osiągalne" z jednego stanowiska zgodnie z tabelą.
  • Porównaj relacje kątowe: jeśli dwa punkty mają bardzo zbliżone kierunki, na szkicu powinny leżeć prawie na tej samej półprostej od stanowiska. Jeśli kierunki różnią się znacząco, punkty powinny być rozdzielone dużym kątem.
  • Porównaj relacje odległości: gdy w tabeli jeden punkt jest wyraźnie bliższy niż drugi, na szkicu powinien leżeć bliżej stanowiska. Ważne są też proporcje (np. "jeden prawie dwa razy dalej" powinien wyglądać jak prawie 2× promień).
  • Sprawdź zgodność kolejności i nazw punktów: nawet jeśli "kształt" pasuje, błędne przypisanie etykiet (np. zamiana dwóch punktów o podobnych odległościach) czyni wariant niepoprawnym.

Dlaczego pozostałe szkice bywają błędne:

  • Jeden z nich zwykle ma poprawny kształt, ale złą orientację (jakby obrócony) względem kierunków z tabel.
  • Inny wariant zachowuje kierunki, ale łamie proporcje odległości (punkt "dalszy" jest na rysunku bliżej).
  • Częsty błąd to też zamiana punktów, gdy dwa kierunki są podobne i wybór "na oko" pomija kontrolę odległości.

W praktyce egzaminacyjnej najszybciej daje wynik metoda kontroli: wybierz 2–3 punkty o skrajnych kierunkach i skrajnych odległościach (najbliższy/najdalszy) i sprawdź, który szkic spełnia wszystkie te warunki jednocześnie. Tylko jeden wariant powinien być zgodny ze wszystkimi obserwacjami.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To zapis wyników pomiaru ze stanowiska: kierunek (np. azymut/odczyt na kole) określa "w którą stronę" leży punkt, a odległość mówi "jak daleko". Razem pozwalają odtworzyć położenie punktu metodą biegunową.
Najpierw wybierz punkt najbliższy i najdalszy w tabeli i sprawdź, czy na szkicu też są w tych relacjach względem stanowiska. Potem porównaj punkty o skrajnych kierunkach (najbardziej "w lewo/prawo"). Tylko jeden szkic spełni jednocześnie warunki kątowe i odległościowe.
Podobieństwo kształtu bywa mylące, bo o poprawności decydują konkretne relacje: który punkt ma większy kierunek, który jest bliżej, jaka jest kolejność punktów. Szkic może być "prawie taki sam", ale z zamienionymi etykietami punktów lub inną orientacją.
Typowe błędy to: pomylenie kierunku z kątem między punktami, niekontrolowane "obracanie" szkicu w głowie, ignorowanie tego, że kierunki bliskie oznaczają punkty prawie współliniowe ze stanowiskiem, oraz dopasowanie na oko bez sprawdzenia odległości.
Jeśli kierunki są zbliżone, punkty leżą niemal na tej samej półprostej wychodzącej ze stanowiska. Na szkicu powinny więc układać się "jeden za drugim" w podobnym kierunku, a rozróżnienie ich położenia wynika głównie z odległości.
Porównaj odległości w tabeli parami: czy jedna jest około 2× większa, czy tylko trochę większa, czy prawie równa. Na szkicu odcinki od stanowiska powinny mieć podobne proporcje. Gdy rysunek pokazuje duże różnice, a tabela ma wartości zbliżone, to znak błędu.
Zwykle nie trzeba liczyć pełnych współrzędnych, ale warto wykonać kontrolę logiczną kierunków i odległości. Jeśli jednak warianty są bardzo podobne, pomocne bywa policzenie przyrostów dla 1–2 punktów (kierunek + odległość) i sprawdzenie, w której ćwiartce leżą.
Punkt najdalszy to ten, który na szkicu ma największy promień (najdłuższy odcinek od stanowiska). Następnie porównaj, czy jego kierunek (położenie kątowe) pasuje do "skrajnego" kierunku z tabeli. Sama odległość bez kierunku nie wystarcza do pewnego wyboru.
Bo szkic ocenia się nie tylko po geometrii, ale i po identyfikacji punktów. Dwa punkty mogą mieć podobne odległości, lecz inne kierunki; jeśli na szkicu zostaną zamienione, rysunek wygląda "dobrze", ale nie odpowiada obserwacjom. To częsty błąd egzaminacyjny.
Ćwicz seriami: dla tej samej tabeli narysuj własny szkic i dopiero potem porównuj z wariantami. Trenuj też szybkie wyłapywanie punktów skrajnych (najbliższy/najdalszy, najmniejszy/największy kierunek). To buduje nawyk weryfikacji zamiast zgadywania "na oko".
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 59% zdających egzamin. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że poprawny szkic to ten, w którym kolejność i "rozmieszczenie" punktów zgadza się z danymi z tabel.

Źródła:

  • https://pl.wikipedia.org/wiki/Tachimetria (dostęp: 2026-03-01)
  • https://pl.wikipedia.org/wiki/Metoda_biegunowa (dostęp: 2026-03-01)
  • https://pl.wikipedia.org/wiki/Azymut (dostęp: 2026-03-01)

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z tachimetrii i metody biegunowej (ćwiczenia rachunkowe i szkice)
  • Zestawy zadań egzaminacyjnych z dopasowaniem szkicu do obserwacji
  • Notatki z geometrii płaskiej: azymuty, kąty, orientacja osi

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego