W krojeniu odzieży dobór układu szablonów zależy od tego, czy materiał ma kierunkowość (np. włos, jednokierunkowy nadruk) oraz czy występuje wzór wymagający kontroli położenia (pasy, krata). Dla tkanin w pionowe pasy kluczowe jest zachowanie zamierzonego przebiegu pasów na elementach bluzki (np. na przodach, tyle, plisie, listwie) oraz unikanie sytuacji, w której element zostanie ułożony w sposób zmieniający optyczny układ wzoru.
Odpowiedź "Dwukierunkowy." wskazuje na rozkład, w którym szablony mogą być rozmieszczane w dwóch kierunkach (zależnie od przyjętej definicji w dydaktyce: zwykle z dopuszczeniem obrotu elementów w ramach warunku zgodności z kierunkiem osnowy/wątku i wyglądem wzoru). Taki układ bywa wykorzystywany, gdy pozwala to zwiększyć efektywność rozkroju, a jednocześnie nadal można dopilnować, aby pasy na kluczowych elementach były prowadzone konsekwentnie.
- Odpowiedź "Pojedynczy." jest zbyt ogólna i nie komunikuje dopuszczenia dwóch kierunków ułożenia elementów; w kontekście tkanin wzorzystych może prowadzić do błędnego, zbyt "domyślnego" rozkładu.
- Odpowiedź "Kombinowany." może sugerować mieszanie zasad (np. różnych ograniczeń dla różnych części), ale sama w sobie nie jest jednoznaczną informacją o wymaganym kierunku ułożenia przy pasach.
- Odpowiedź "Łączony." bywa rozumiana potocznie jako "mieszany/łączący", jednak nie wskazuje jasno, jak kontrolować kierunek wzoru i dlatego nie jest najlepszym wyborem w tym pytaniu.
Na egzaminie warto zapamiętać praktyczną regułę: jeśli materiał ma cechy kierunkowe lub wzór łatwo ujawniający odwrócenie elementu, dobór układu szablonów musi to uwzględniać. Przy pasach trzeba dodatkowo zwracać uwagę na symetrię elementów i miejsca, w których wzór "spotyka się" na szwach.
