Sygnał prostokątny w dziedzinie czasu rozpoznasz po tym, że przyjmuje zasadniczo dwa stałe poziomy (np. niski i wysoki), a przejścia między nimi są szybkie (zbocza). W idealnym prostokącie odcinki są poziome, a zmiany mają postać skoków.
Sygnał unipolarny oznacza natomiast, że przebieg nie przechodzi na stronę ujemną osi wartości: typowo zmienia się między 0 a wartością dodatnią (np. +U). W praktyce na wykresie szukasz więc prostokąta "nad osią", bez fragmentów poniżej 0.
Jak odróżnić odpowiedzi błędne?
- Jeżeli wykres ma część ujemną (jest symetryczny względem zera lub przechodzi poniżej osi), to nie jest unipolarny, nawet jeśli ma kształt prostokątny.
- Jeżeli przebieg jest sinusoidalny, trójkątny, piłokształtny lub ma wyraźnie zaokrąglone/pochyłe odcinki zamiast poziomów, to nie jest prostokątny, nawet gdy pozostaje unipolarny.
- Jeżeli kształt przypomina impulsy o zmiennej amplitudzie lub ma wiele poziomów, to nie spełnia warunku "prostokątny" w podstawowym znaczeniu (dwa poziomy).
Wskazówka egzaminacyjna: sprawdź dwa kryteria niezależnie—najpierw kształt (czy są dwa poziomy i skokowe przejścia), potem polaryzację (czy cały przebieg jest ≥ 0). Dopiero wykres spełniający oba warunki jest sygnałem unipolarnym prostokątnym.
