W linii napowietrznej o napięciu znamionowym 15 kV (SN) izolator musi zapewnić nie tylko wytrzymałość elektryczną w powietrzu, ale także odpowiednio dużą drogę upływu po powierzchni. To szczególnie ważne przy wilgoci, mgle i zabrudzeniach, gdzie mogą powstawać prądy pełzające i przeskoki powierzchniowe.
Odpowiedź "D" odpowiada izolatorowi stojącemu o rozbudowanym profilu wielokloszowym. Liczne, zachodzące na siebie klosze (okapy) wydłużają drogę upływu oraz poprawiają pracę izolatora w warunkach środowiskowych. Taka geometria jest typowa dla izolatorów stosowanych na liniach SN 15 kV, gdzie wymaga się większego zapasu izolacyjnego niż w sieciach niskiego napięcia.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do 15 kV?
- "A" przedstawia izolator stojący o dość smukłej budowie, ale z niewielką liczbą pofalowań/załamań profilu. Taki kształt zwykle oznacza krótszą drogę upływu i jest bardziej charakterystyczny dla niższych poziomów napięć lub innych zastosowań, gdzie nie wymaga się tak rozwiniętej powierzchni.
- "B" to izolator wiszący kołpakowy (talerzowy). Pojedynczy talerz bywa nominalnie dobierany do określonych poziomów napięć, ale dla 15 kV w praktyce często tworzy się łańcuch z kilku elementów, aby uzyskać wymagany zapas izolacji. Pojedynczy element pokazany na rysunku nie jest typowym "gotowym" rozwiązaniem dla linii 15 kV.
- "C" jest małogabarytowym izolatorem stojącym o prostym profilu i małej liczbie załamań. To sugeruje zbyt krótką drogę upływu, a więc zastosowania bliższe niskim napięciom.
Wskazówka egzaminacyjna: przy doborze izolatora do SN patrz przede wszystkim na stopień rozwinięcia profilu (liczbę i kształt kloszy) oraz na to, czy konstrukcja jest typowa dla izolatorów stojących liniowych stosowanych na słupach.
