Transdermalny system terapeutyczny (TTS) to postać leku zaprojektowana jako plaster, który w kontrolowany sposób uwalnia substancję czynną i zapewnia jej wchłanianie przez skórę. Celem jest najczęściej działanie ogólnoustrojowe (stałe stężenie leku we krwi przez wiele godzin lub dni), a kluczowe cechy to: określony czas noszenia, określona powierzchnia plastra i konieczność prawidłowej aplikacji na nieuszkodzoną skórę.
Odpowiedź "Mycospor." jest poprawna, ponieważ jest to preparat dermatologiczny stosowany miejscowo (na skórę) i nie stanowi systemu transdermalnego w rozumieniu plastra terapeutycznego. Stosowanie miejscowe oznacza, że lek działa głównie w miejscu podania, a nie jako kontrolowany system dostarczający dawkę do krążenia ogólnego.
Odpowiedzi "Niquitin.", "Durogesic." oraz "Estraderm." są nieprawidłowe w tym pytaniu, ponieważ są to nazwy kojarzone z produktami w postaci plastrów przezskórnych, czyli właśnie TTS. Dla pacjenta praktyczne różnice między TTS a preparatem miejscowym to m.in.:
- Sposób dawkowania: TTS zwykle zmienia się co określony czas (np. co kilkanaście/kilkadziesiąt godzin), a preparaty miejscowe często aplikuje się 1–2 razy dziennie lub według zaleceń.
- Ryzyko błędów stosowania: plaster można przykleić na niewłaściwe miejsce, podgrzać, przeciąć lub zbyt wcześnie odkleić; w preparacie miejscowym częstym błędem jest nałożenie zbyt cienkiej/za grubej warstwy.
- Cel terapii: TTS najczęściej działa ogólnoustrojowo, a preparat miejscowy leczy zmiany skórne w miejscu aplikacji.
Na egzaminie warto kojarzyć, że nazwy wielu TTS są silnie związane z terapiami przewlekłymi (np. przeciwbólową, hormonalną, antynikotynową), natomiast preparaty przeciwgrzybicze/dermatologiczne często występują jako kremy, maści lub roztwory do stosowania miejscowego.
