W klasycznym modelu osiowego rozciągania pręta (zakres sprężysty, prawo Hooke'a) wydłużenie bezwzględne ΔL zależy od obciążenia, geometrii i własności materiału. Stosuje się wzór:
ΔL = (F · L) / (E · A)
- F – siła rozciągająca: im większa, tym większe wydłużenie.
- L (L₀) – początkowa długość pręta: dłuższy pręt wydłuża się bardziej przy tych samych warunkach.
- E – moduł sprężystości (moduł Younga): opisuje "sztywność" materiału; większe E oznacza mniejsze odkształcenia.
- A – pole przekroju poprzecznego: większe A zwiększa sztywność osiową, więc zmniejsza wydłużenie.
Z tego wynika, że odpowiedź "Przekrój wzdłużny." jest poprawna, ponieważ nie jest wielkością występującą w powyższym wzorze. Przekrój wzdłużny (równoległy do osi pręta) służy głównie do przedstawiania kształtu/wnętrza elementu na rysunku technicznym, ale nie wchodzi do standardowego obliczania wydłużenia osiowego.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- "Przekrój poprzeczny." – w obliczeniach występuje wprost jako pole A w mianowniku.
- "Moduł sprężystości." – to parametr materiałowy E; bez niego nie da się powiązać naprężenia z odkształceniem w zakresie sprężystym.
- "Długość pręta." – długość L jest w liczniku; wydłużenie rośnie proporcjonalnie do długości elementu.
Na egzaminie warto pamiętać prostą regułę: dla pręta rozciąganego osiowo wydłużenie rośnie z F i L, a maleje z E i A.
